Dużych chłopców autorstwa Carlo Collodi

– Bettina, natychmiast wyłączyć kominek – Said Clarenza, wejście do salonu i obracając jego słowa do kobiety w jej pięćdziesiątych, który odkurzanie ze szczotką długopisy tysiąc drobiazgów, o różnym sposobem, umieszczone na ozdoba na półce z kominkiem, zwieńczona dużym lustrem.

– Moment – odpowiedział Bettina, i zginanie, aby pomieścić drewna, powiedział do młodego kochanka:

– Wiecie co ", Pani Clarenza, tych, którzy widzieli już teraz, za drogi, w drodze do domu.

– To będzie nieco’ trudny.

– Zrób to dla niego domysły tysiąc.

– Wyobrażać sobie, jeśli chcesz być stojak mózgu. Spicciamoci: tych, którzy widzieli?

– Liczba!…

– Jak na przykład! Mario jest tutaj?.. Wydaje się prawie niemożliwe. W tej godzinie przyjdzie nas odwiedzić.

– Jednak to on!

– jeśli, Bettina, mylisz!…

– To on osobiście… i zawsze przystojny mężczyzna!…

– Myślę, że tak. zawsze elegancki?..

– Wciąż ten sam. Mi ricordo di quando, da giovinotto, veniva per casa e che tutti si credeva che fra lui e lei – (nel dir così la Bettina, accennò cogli occhi la sua padrona) – ci fosse veramente qualche cosa… eppoi…

– Eppoi, sul più bello tutte le speranze andarono in fumo, non è vero Bettina?.. – Nel profferir queste ultime parole, la Clarenza fece una di quelle risate artificiali, che non fanno ridere nessuno, nemmeno la persona che ride.

Dopo dieci minuti di silenzio, la Bettina, scrollando il capo, continuò:

– Peccato! che bella coppia sarebbe stata!…

– Non lo credere: Mario non era l’uomo per me! Troppo leggero di carattere: troppo volubile! troppo farfallone!… Mario, per tua regola, non sarà mai un uomo serio!…

– Ma un gran bell’uomo!

– Speriamo che l’Emilia gli avrà fatto metter giudizio!…

– Speriamolo davvero.

– In ogni modo, val più Federigo in un solo dito…

– Dicerto – replicò la Bettina, con accento di sincera convinzione. – Dicerto, il signor Federigo è una gran degna persona… ma ecco… secondo me, non ha la malizia di esser bello come il signor Mario!…

In questo mentre, Francesco si presentò sulla porta, annunziando: – Il signor conte Mario.

La Clarenza, colla rapidità del baleno, si dié un’ultima guardata allo specchio: quindi, preso il primo libro che gli capitò fra le mani, andò a sedersi dinanzi al caminetto.

– È permesso?

– Ma questo è un miracolo! una vera apparizione!… – Said Clarenza, voltandosi sorridendo verso la porta, e stendendo la mano al conte.

– Mia buona Clarenza! Anche a me mi pare di sognare! – replicò Mario, con un accento di mal dissimulata afflizione.

Clarenza, meravigliata, lo guardò fisso negli occhi: quindi, Zyskuje pieszczot grzmot głosową:

– Jest tam stało qualchecosa?..

– Dlaczego?..

– O mój Boże! Trzeba go pewien zrzędliwy powietrze, Zrobić własną pobożność… puszka, raz tak wesoły… tak scapato…

– Nie dbasz o mnie, Clarenza, raczej mówić o tobie. Lata mijają i nie wpływają na ciebie. Zawsze miły i chłodny, jako jeden z Camellia roślin.

– devil May! – odpowiedział jaskrawo Clarenza, impermalita trochę komplement – kobieta, w venticinqu'anni, prawie nie obowiązek być brzydki. ty też, wiesz, Mario: jeśli nie mieli codest'aria płaczu wierzby, można powiedzieć, że zostały zapisane jako stoat w kamfora.

– Nie, przyjacielu – On odpowiedział hrabia, obniżenie znowu grzmot głosu – teraz jestem stary, trzydziesto letni zgrzybiały!…

– Oto typowe zwroty! o: Jak tam Emilia? non mi avete detto nulla..

– Vi prego!… non tocchiamo questo tasto.

– Mi fate paura? È forse malata? – domandò Clarenza con vivissima ansietà.

– Peggio!…

– Mio Dio!… Morta?

– Peggio!…

– Peggio?.. – Clarenza rimase perplessa, stuonata, come fuori di sé: quindi illuminata quasi improvvisamente da un baleno, che traversò la sua mente, soggiunse piano e con voce compassionevole:

– Povero Mario! in questo caso comprendo benissimo il vostro dolore e lo rispetto…

Il conte si lasciò cascare sopra una poltrona, dove per alcuni minuti secondi rimase immobile e cogli occhi fissi a terra. Quando si risentì, il suo primo movimento fu quello di portarsi la mano sopra la testa, per assicurarsi colla punta delle dita se la scrinatura dei capelli avesse sofferta qualche perturbazione, in quella violenta scossa di tutta la persona.

– Mario!… e lui chi era? – Poprosił Clarenza wahając się i spuszczając oczy.

– Jeden z moich kolegów z uczelni! najlepszy przyjaciel.

– niesławny! wszystko tak przyjaciółmi serca!

– Było to lato w Genui. Lekarze nakazał kąpieli morskiej. W tym samym dniu przyjechałem Poznałem go na poczcie. Był bardzo blady i mal'andato zdrowie. jesteś po prostu? poprosiłem. – Tak. – i gdzie mieszkasz? I wyobraź sobie, że nie może być na inn. – W istocie to właśnie na inn. – W tym stanie zdrowia? Potrzebujesz kogoś, kto będzie z tobą. – Ubbie, Powiedział, uśmiechając się smutno; W razie potrzeby, I nawet umieraj sam; i bez pomocy. – drobnostka! przyjdziesz do mojego domu, Odpowiedziałem mu w imperatywu grzmotu. Mieszkam w dwudziestu kroków od morza. Mam bardzo duży obszar i bardzo wygodne, perché ci sia sempre una camera e un salottino per gli amici. – Impossibile. – Ti ripeto che t’aspetto, e non facciamo complimenti inutili. Tak. – nie, nie – sì – il fatto sta che lo costrinsi ad accettare. Lo presentai a mia moglie, e dopo pochi giorni diventò di famiglia. La sera mi accompagnava al Club, e alle due dopo la mezzanotte veniva a riprendermi per tornare a casa insieme. Passarono così due mesi: le bagnature erano finite; l’amico si era completamente ristabilito… ma non parlava d’andarsene…

– E in tutto questo tempo non vedeste nulla? Non vi accorgeste di nulla?

– Clarenza mia – continuò Mario fremendo e lisciandosi con compiacenza le sue lunghe fedine – i mariti somigliano a quei disgraziati di cui parla il Vangelo: hanno gli occhi, e non vedono; hanno gli orecchi, e non intendono nulla. Una bella mattina, Giorgio… (così si chiamava quel miserabile) riceve un dispaccio da casa. Bisognava che partisse subito. Difatti partì, promettendo che sarebbe tornato dopo pochi giorni per riprendere la sua roba e per ringraziarci della cortese ospitalità che gli si era data.

A questo punto, ci furono due minuti di pausa e di raccoglimento, quindi il conte seguitò:

– Non starò a dirvi per quale strana combinazione, durante quella breve assenza, una lettera di Giorgio, che era destinata per l’Emilia, capitasse disgraziatamente nelle mie mani. Si vede proprio che gli innamorati colpevoli son come i ladri: i quali, dopo tanto ingegno e dopo tante cautele, finiscono prima o poi col fare qualche grande sciocchezza, che serve a scuoprirli e a metterli nelle mani della giustizia.

– E quella lettera?.. – domandò Clarenza con una curiosità impaziente.

– Da quella lettera potei comprendere che il falso amico… che il Giuda insidiava al mio onore!… Voi conoscete il mio carattere impetuoso, violento, subitaneo. Senza metter tempo in mezzo, mi presentai a mia moglie, come una tigre ferita. L’Emilia protestò della sua innocenza: pianse: pregò – e siccome una parola ne tira un’altra, così accadde una scena dolorosissima, al seguito della quale mia moglie ritornò presso sua madre, gridando e spergiurando che non avrebbe più rimesso il piede in casa mia… Partita l’Emilia, mi trovai solo! – solo come un cane. Risoluto, d’altra parte, per la mia dignità, a non fare nessun atto di scusa e di sottomissione, feci allestire la mia valigia, e fino da ieri sera eccomi qua, in un paese dove ho passato gli anni più belli della mia prima giovinezza; dove si può dire che sono conosciuto da tutti, e dove tutti mi vogliono bene.

– Povero Mario! E di lui?..

– Non ne ho saputo più nulla, e non voglio saperne nulla. Ma ditemi voi, Clarenza, se si può trovare un uomo più scellerato di quello?!… tradire così vilmente l’ospitalità dell’amico. Giorgio è un mostro.

– Giorgio è un uomo, come tutti gli altri. Io non scuso davvero la sua condotta! Dio me ne guardi! Ma Giorgio non è un’eccezione alla regola. Amico mio – continuò Clarenza, battendo leggermente e con grazia la sua bella manina sul braccio del conte – tenetelo bene a mente: ammesse certe date circostanze, tutti gli uomini si somigliano fra di loro.

– Nie, Clarenza, nie – replicò Mario, quasi sdegnato e con accento vibrato. – Io, per esempio, Byłem wielkim scapato: Ja, mówić słowa mojego ojca, Zrobiłem wszystkie kolory!… ale, vivaddio, Czuję, że nie byłbym w stanie niegodne tak!… Ale wina jest moja, wszystkie moje… a teraz to do mnie, aby pokutę.

– To prawda, że ​​wina jest twoja; ale niech, mi powiedzieć,: Proszek’ wina my również Emilia.

– To mnie, Ja, Przeprowadziłem Giorgio domu! Więc wszystko jest moją nieostrożność.

– Ale żona roztropna – dodana Clarenza, przerzedzenie głos z wielką gracją i odłączenie słowa, od siebie – ale żona roztropna musiałby usunąć nieostrożność męża. To było do Emilia, Przepraszam, jeśli tak mówię, aby można zauważyć małą wygodę umieścić młodego mężczyznę do domu… chociaż jeśli tylko przez wzgląd na świecie!

– Nie rozmawiamy więcej, – Mario przerwany, wstając i podając sobie ogólny wygląd w lustrze, wisiał nad kominkiem. Potem kontynuował nieskończonej gorycz akcentem.

– Gdybym ci powiedział, że to domowy nieszczęście zgaszone na zawsze uśmiech mojego życia.

– Na szczęście nie było to nieodwracalne nieszczęście! dzięki Bogu, że jesteście mądrzy w czasie.

– Gdybym ci powiedział, że ohydne zachowanie Giorgio mnie mdłości Świat… To stawia mnie w nieufności z całego społeczeństwa!… Gdybym ci powiedział – (a tu głos Mario zaczął drżeć) – że za każdym razem znajduję się tylko… atakują mnie smutne myśli…i koniec… Wstydzę się powiedzieć… z tęsknią samobójstwa.

– Mario! – zawołał Clarenza, przestraszony – guardate bene che io non senta più sulla vostra bocca questa brutta parola!… Quanto tempo avete intenzione di trattenervi qui?..

– Non lo so neppur io: giro il mondo come un pazzo.

– Volete dar retta a me?

– Volentieri.

– Promettetelo.

– Lo prometto.

– In casa nostra, abbiamo un piccolo quartiere che dà sul giardino. È il quartiere destinato per il mio fratello Carlo, quando ritornerà da Berlino, dov’è a finire i suoi studi…

– Vi ringrazio – disse Mario, interrompendola – ma è impossibile, assolutamente impossibile.

– Voi avete bisogno di svago, di distrazione…

– Pur troppo!

– Voi, nade wszystko, avete bisogno di non restar mai – solo!… La solitudine è sempre consigliera di tristi pensieri… e segnatamente per voi, per voi che avete un carattere così sensibile, così nervoso! –

– Non abbiate paura, Clarenza – disse Mario, sorridendo a fìor di labbra, e pigliando per la mano la sua graziosa interlocutrice.

– Non ho paura, Ja: ma se accadesse qualche sciocchezza, v’immaginate il rimorso, che sarebbe per tutti noi?…

– Parlatene almeno prima con Federigo.

– Non c’è Federigo che tenga; per vostra regola, in questa casa ci sono il marito e la moglie. Contenta io, contenti tutti.

– Donna veramente rara!… E dire che tanto tesoro di grazia e di spirito poteva esser mio!… Vi rammentate, Clarenza, di quei tempi famosi?…

– Io non mi rammento di nulla! – replicò l’altra con disinvoltura.

– Davvero?… Come non vi rammentate nemmeno di quella famosa festa da ballo, in casa di mia zia?…

– Vi ripeto che io non mi rammento di nulla: di nulla affatto. Mi rammento soltanto d’un proverbio, che dice: «Acqua passata non macina più».

– Ah! Clarenza! I proverbi qualche volta sono crudeli!…

– Saranno crudeli – soggiunse Clarenza ridendo, – ma sono molto comodi per troncare i discorsi uggiosi e inconcludenti.

Mario, che in quel momento si era dimenticato della sua sciagura coniugale (non è concesso a tutti di avere un’eccellente memoria!), si morse leggermente il labbro inferiore; poi, riattaccando la conversazione, continuò:

– E Federigo sta bene?

– Come un pesce nell’acqua – rispose Clarenza, żeby wiedział, że miał czytać Masnadieri Schiller.

– E il vostro commercio delle pelli prospera sempre?

– Vi avverto, Mario – osservò Clarenza con l’accento freddo di una persona mortificata nella parte più viva del suo amor proprio – che oramai è più d’un anno che Federigo si è ritirato affatto dal commercio. Abbandonò la mercatura per dedicarsi interamente alla vita politica!

– Jak na przykład! – On odpowiedział hrabia, dando in una gran risata. – Zostawiłeś skórek dla polityki? Zły okazja, jak mia; tam avvedrete budżet!

– cierpliwość! Z drugiej strony, mamy dużo, a może coś więcej, żyć wygodnie. Dowodem jest to, że Federigo, nie mając dzieci, założył na własny koszt educatorio dla ubogich dziewcząt miasta.

– To coś, co czyni go honoru.

– To tak mówisz, i wszyscy mówią: ale Ministerstwo nadal dokonać Indian. Czy wierzysz, że panowie Oni chcieli zapamiętać jeden raz mój mąż?…

– dla bardziej – Mario dodano, On stara się dać głos Jego kolor łagodnym wyrzutem – Jeśli pogłoski są prawdziwe, Słyszę, że Fryderyk jest jednym z przywódców partii z niezadowolonej…

– Jesteśmy po prostu, przyjacielu – On odpowiedział Clarenza żywy umysł – jak chcesz, że mój mąż jest rząd, nie jest nawet rycerz?

Mario otworzył usta do połowy ziewać, żeby ukryć błysk bezczelny chichot, które pojawiło się, niechcący, na ustach; następnie strzelanie:

– Powiedz mi coś innego: Frederick i zawsze zachowuje te same nawyki?

– Jakie nawyki?

– znaczy – drugi ciąg dalszy żartów – Zawsze nosi kapelusz zwykle Kalabrii, zwykle koszulę rozpiętą prawie zawsze Neck, Zazwyczaj jedwab wiązać kolory?…

– Mówię prawdę – rispose Clarenza, zirytowany i upokorzony – Są to wszystko rzeczy, które nigdy nie przywiązywała wagi. reszta – Ciągnął z ironicznym głosem i wstawania – Nie wszyscy ludzie mieli od natury dar jest piękny i elegancki, jak liczyć Mario!…

– Słucham: Nie rozumieć punkt o znamionach, lub dokonywanie porównań!…

– a następnie, bo tak zajęty toalety mężem?..

– Dlaczego?.. Ah!… Zastanawiam się, dlaczego?.. Dlaczego, Clarenza mia, im więcej patrzę na niego i bardziej jestem przekonany, że zostałeś urodzony w szczęśliwych czasach do Ludwika XIV! Twoja ręka była warta najznakomitszych rycerzy dworu wielkiego monarchy.

– Baczcie, Mario! jeśli zacznie canzonarmi, Zostawiam tu na miejscu, a ja odchodzę – Said Clarenza, siadając ponownie.

– Inną ciekawostką. A twoja siostra? Jeszcze nie powiedział nic z tego drogiego małego diabła z Noriny.

– To w domu z nami.

– Znów żonaty?

– Nie.

– Wydaje się niemożliwe,: Taka młoda i tak ładna!

– powiem: Moja siostra jest dobrą dziewczyną świata: ale to trochę boli które.

La Clarenza, wymawiając quest'avverbio miejsce, dotknął palcem wskazującym dłoni na czole. Potem kontynuował:

– Jeśli sąd działał jako wyznań wrodzonych, Norina będzie tylko dziesięć lat. wyobrażać sobie, dla Dirven, który w ostatnich dniach został odesłany wspaniałą imprezę. wiesz, w przypadku, Pan Valerio?

– Chciałbym conosco! Jesteśmy starymi przyjaciółmi. Utalentowany młody człowiek i robi swój biznes bardzo dobrze.

– Valerio jest właśnie osoba, do którego Fryderyk sprzedał cały swój ruch handlowy.

– I odrzucił go Norina?

– odrzucone naprawdę, nie; ale już to samo: To go zdegustowany… zmęczony.

– A ponieważ wiesz?

– Wiem tylko zbyt. To dlatego, że dziecko. chcąc, stary przyjaciel rodziny, Można zrobić z nich ufności.

Mówiąc te ostatnie słowa, Clarenza stał: Światło i udał się do przyłożył oko do trzask drzwi przymknięte, che rimaneva dalla parete opposta, in faccia al caminetto.

– Scusate la mia curiosità – disse il conte, che non capiva nulla in questo brano di pantomima – e tutta questa circospezione, perché?.. Ma sarebbe per caso un segreto di Stato?…

– Ho le mie buone ragioni – rispose Clarenza, tornando verso il caminetto; – bisogna sapere che la Norina spesso e volentieri si diverte a stare a sentire dietro agli usci.

– Nossignora, nossignora! – gridò una voce limpida e squillante come un campanello – la Norina non si è divertita mai a stare a sentire dietro agli usci. Ecco qui perché, mi è accaduto una volta… una sola volta… la mia signora sorella non l’ha fatta più finita!

La Norina, che era già entrata in sala improvvisamente, guardò la sorella in un certo modo tragico-comico, quasi volesse dire: carina! ci rivedremmo a quattr’occhi.

Quindi, cambiata fisonomia e fattasi tutta sorridente, si volse al conte e stendendogli la mano:

– Buon giorno – gli disse – signor Mario. Buon giorno e bene arrivato!

– Si parlava appunto di voi.

– Me l’ero figurato.

– Raccontavo, giusto, a Mario, lo sproposito che hai fatto – dodana Clarenza.

– Sproposito?.. quale sproposito?

– Quello di esserti disgustato il signor Valerio.

– Per carità… – fece la Norina, con l’accento piagnucoloso della persona annoiata – per carità…: non parliamo più di lui. Oramai è un motivo vecchio. I znudziło jako Pira z Trovatore.

– Hai torto!

– cierpliwość! tanto peggio per me: se non foss’altro il nome di Valerio! Mi è parso sempre un nome da commedia.

– Mettiamo da parte le giuccherie: Valerio è un negoziante intelligente, che fra qualche anno sarà un bel signore…

– Ma sempre uggioso, sempre antipatico, sempre molesto. Insomma, io sento benissimo, che se lo sposassi, farei due disgraziati!… – disse la Norina, facendo colla bocca una smorfia curiosa, come se avesse parlato d’olio di fegato di merluzzo non depurato.

Clarenza guardò in viso la sua sorella; quindi aggiunse con accento ironico e stentato:

– Tak!… Sposerai quell’altro!…

– Ah! dunque c’è un altro? – domandò il conte, ficcandosi tutte e due le mani nelle tasche della sottoveste e mettendosi fra mezzo alle due giovani donne.

– Io non so nulla! – replicò Clarenza.

– Eccovi la spiegazione della favola – soggiunse francamente la Norina. – Bisogna sapere che la signora Clarenza si è messa in capo che io abbia ancora qualche speranza sul marchesino di Santa Teodora.

– Questa è la favola: io racconterò la morale – replicò Clarenza. – Trzeba wiedzieć, że markiz Santa Teodora, po to przyszedł czas w naszym domu bardzo często, Zaczął jeden dzień, aby pojedynkować swoich wizyt… i skończył wtedy jak miał się skończyć.. czyli, z nie więcej przyjść!

– Dobre konto, wyjechał bez pożegnania: Więc może wrócić.

– Tak, cierpliwie czekać.

– Nie wiem, w jakim stopniu to Santa Teodora: Jest przystojny młody człowiek? – domandò il conte.

– Ci Marquis! oto jej piękna!… – Said Clarenza: i zbliżył się do nich, aby Mario, Wyszeptała cicho:

– Dla swędzenia po tytule, Norina byłby zdolny do popełnienia żadnego nonsens.

– Chcesz wiedzieć, Mario? – disse la Norina, wyciągając mały portfel w fotografii portretowej.

– Zobaczmy je – odpowiedział hrabia: i podniósł portret, obserwować. W tym momencie, Norina szepnął szybko w uszach:

– Gwiazdy! Se Domani, niestety, diventassi marchesa, la Clarenza sarebbe capace di cavarmi gli occhi. Come son curiose certe debolezze! perché è toccato a lei un pellicciaio, così pretenderebbe che tutte le donne dovessero sposare dei negozianti di pelli!…

– Dunque, Mario?.. – interruppe Clarenza, che aveva indovinato l’argomento di quel cicaleccio, mormorato a fior di labbra.

– Avete ragione – disse il conte, andando a prendere il suo cappello, che aveva posato sopra una sedia. – Poiché volete così, vado subito a prendere la mia valigia.

– o, Norina; ho da darti una notizia gradita: questo signore – (e Clarenza accennò Mario) diventa per qualche giorno ospite in casa nostra.

– Lo tak! – rispose la Norina sbadatamente.

– Chi te l’ha detto? – domandò Clarenza vivacemente.

– È stato un caso – replicò la Norina, mendicando una scusa. – Traversava appunto il salotto verde, Powiedziałem, słyszałem, że powiedział pan,…

– Rozumiem, Rozumiem: zwykły przypadek!… reszta, słaba Mario jest malatissimo nerwów… i potrzebuje wypoczynku. Więc to do nas do poszukiwania wszelkich środków, aby nie dać mu czas do zapamiętania jego zły humor. Wieczorem zrobimy trochę "muzykę: czasami nieco’ taniec: i wkrótce razem będzie odzyskać, anderemo spędzić dzień w naszym Villa Belmonte…

– Cara Norina! – Mario powiedział, udzielając się na przejściu wyraz samozadowolenia w lustrze – I wodospad w jednym z tych nieszczęść!…

– Pur troppo!… – soggiunse sbadatamente La Noria.

– A jak już wiadomo, jak?

– To musi być zwykle połączenie, zwykły przypadek!… – interruppe Clarenza, śmiejąc się i patrząc siostrę.

– Siły mnie tak porzucone! – nadal liczyć, alzandosi con fatica dalla poltrona dov’era più sdraiato che seduto, – le forze mi hanno talmente abbandonato, che io sento benissimo che vado incontro a una gran malattia.

– Ubbie! esagerazioni! – disse la Norina. – Se tutti i dispiaceri coniugali portassero necessariamente seco una malattia, a quest’ora tutto il mondo sarebbe uno spedale…

– Che disinganno atroce! un amico, capite?.. un amico, che tradisce…

– Andate, Mario, andate a prendere la vostra roba.

– Avete ragione, Clarenza!… Compatitemi se mi ripeto troppo spesso… e rammentatevi che è un’opera di misericordia quella di sopportare le persone moleste! A fra poco.

E il conte se ne andò.

– Povero diavolo! eppure mi fa male! – disse Clarenza con accento di vera compassione.

– Io dico, zamiast, che gli sta bene!… Quando un uomo ha per moglie una donna giovane e graziosa, come è l’Emilia, prima di mettersi in casa un amico pericoloso, należy myśleć, dwadzieścia razy, a poza tym nic nie robić.

– Bada veh! W tym przypadku, secondo me, bardziej winny jest Emilia. To było do niej protestować.

– Biedne dziecko! Chi lo sa! może nie zrobiłem nic złego przewidzieć… Być może wierzono bezpieczne o wszelkich zagrożeniach…

– Eh! jak mia – Clarenza odpowiedział lekko potrząsając głową – wszyscy wierzymy bezpieczne!… A świat? nie odpowiadają za nic? Świat, który jest tak frywolitki, tak plotkarski, tak mettibocca?..

Norina spojrzał na twarz siostry: i nagle dał wielki śmiech, pokazując zębaty białości musującego…

– I teraz, tego śmiechu? – zapytał Clarenza impermalita.

– Śmieję się z was!

– Imbeci…!

Clarenza odzyskane w czasie, i nie zakończyć nieuprzejme słowo.

– Ci, którzy krytykują tyle słabą osąd Emilia – Kontynuował Noriny – Możesz mi powiedzieć, następnie, perché hai ceduto a Mario il quartierino di nostro fratello?

– Che discorso è codesto?.. vorresti forse paragonare me coll’Emilia? L’Emilia sarà una buona donna… e una bravissima donna… ma in fondo in fondo, è una donna come ce ne sono tante. Quanto poi a me! (e qui alzò la voce) – posso dirle, cara la mia signora, che io mi sento sicura e sicura davvero…

– Tutte ci sentiamo sicure!… – soggiunse l’altra, con finissima canzonatura! ma poi, non c’è forse il mondo? quel mondaccio che è così lesto di lingua?…

– Il mondo sa con chi deve pigliarsela, e chi deve rispettare; il mondo sa che vi sono delle mogli che non ammettono nemmeno il sospetto. Per tua regola io sono come la moglie di Cesare.

– Di che Cesare?..

– Di Cesare, romano.

– Huh!… – fece la Norina, che era debolissima nella storia romana! być może będę wiedział to Cezar, ale teraz pamiętam!…

W tym momencie wszedł mąż hali Clarenza. Fryderyk był mężczyzna po czterdziestce: nie posh, ale czyste: vegeto, gładkie i kolorowe, jak róża-Apple: jeden z tych, które powszechne obliczach, kiedy pojawi się po raz pierwszy, Wydaje się, że mają one spełnione wiele razy i zawsze wiadomo.

– wreszcie!… – Powiedział, wchodząc do pokoju i andandosi rzucać w jednym kawałku w fotelu, to było przed pożarem.

– Co robiłeś?.. – zapytał Clarenza, bez cienia ciekawości, quasiché wiedział z pamięci odpowiedź.

– Jestem chory… Jestem zmęczony, wyczerpany. Od rana roku nie miałem chwilę oddechu. Jak mia – continuò, ripassandosi mijania i biała chusteczka od początku stoi maksymalnie cztery palce za głową, ponad błyszczącą czaszką swiping i czyste, prawie jak kość słoniowa – jak mia! popularność, Nie przeczę, Ma swoją słodycz i jej wielką satysfakcję, ale nawet jeśli zbyt dużo jest również usiana kłopotów i problemów. Gdybym miał syna, Powiedziałbym skromną zadowolony niejasności, Nie tak, jak twój ojciec! Kiedy człowiek nie zrobił tyle, by stać się konieczne w jego kraju, pożegnanie spokój, pożegnanie spokój, pożegnanie samopoczucie. Dla niego nie ma więcej dobra jest, ani dzień, ani noc.

– A teraz, skąd pochodzisz? – zapytał Clarenza.

– Wychodzę w tym czasie przez Komitet Wyborczy. wreszcie, jak Bóg da, Uważamy, że nasz kandydat.

– byłoby?

– Markiz Sorbelli..

– Myślałem, że coś lepszego – fece la Norina, skręcanie trochę’ usta – Markiz nie upadł na wieki orła.

– To nie będzie orzeł – strzelanie Frederick – ma però è un uomo di carattere: tutto d’un pezzo. Non l’ho mai sentito dir bene di nessun Ministero!

– Parla bene? – chiese Clarenza.

– Nie – rispose il marito con la serietà dell’uomo che se ne intende – nie: parla piuttosto male: ma legge benissimo: e questo è un gran requisito per un oratore. Voglio fargli un partito…

– Saprai che fra qualche giorno avremo qui Sua Eccellenza!… – Said Clarenza, appoggiando la voce con ironia su quest’ultime parole.

– Lo tak, lo so! L’ho visto dai giornali.

– M’immagino che verrà qua per le elezioni?

– Si capisce bene. nieco’ w wyborach i trochę’ za arogancję. Fa tanto piacere di ritornar ministri, nel paese dove siamo nati, e dove per tanti anni siamo stati uomini, come tutti gli altri.

– A proposito dei ministri – interruppe la moglie, con disinvoltura – Wiesz, kto do zorganizowania w tym czasie?

– wydatki?

– Wnuk Jego Ekscelencji.

– Mario?

– on sam.

– Wiedziałem Mario był tutaj – ciągnął Federigo – ale ja nie wiem, kto był w naszym domu.

– Sprzedałem dzielnicę Charles: I boli?

– Zrobiliście bardzo dobrze; Są to przeciwnik polityczny ministra: ale kocham ten jeden. Povero Mario!… Te dni musiała mieścić piękną burzę.

– Skąd wiesz, że?

– Otrzymałem list od długiego matki Emilia.

– widocznie, Była to poważna sprawa – Said Clarenza.

– byłoby!… – On odpowiedział Federigo – ale mógł stać się bardzo poważna. Jak wynika z dokumentów, które teraz było to po prostu jeden z chiassata… o platonicznej miłości…

– Wtedy to blednie! – Dodał Noriny, robi pewną usta klej wdzięcznie, jakby chciał powiedzieć:: „Nie ma sos!».

– Un'inezia? – replicò vivacemente Federigo – adagio un poco con quell’inezia!… Bisogna persuadersi, jak mia, che fra l’amor platonico e l’amare… senza Platone, c’è appena la distanza che divide il sigaro dalla cenere.

– Wydaje się niemożliwe, – osservò Clarenza, tenendo gli occhi incantati e fissi verso terra. – Non l’avrei mai creduto!… E la madre dell’Emilia che cosa scrive?

– Mi scrive un monte di cose… Mi scrive, che questa giuccheria avrebbe potuto benissimo restare abbuiata fra le pareti domestiche… ma quel benedetto figliuolo di Mario, credendo di tutelare il proprio onore, ne volle fare per forza una scena da teatro diurno… Mi scrive che l’Emilia è disperata, che non fa altro che piangere giorno e notte… e finisce in fondo col raccomandarsi a me perché veda di trovare il verso di rimettere d’accordo questi due sciagurati.

– Pensaci bene, prima! – Said Clarenza, appoggiando la voce su quest’avvertimento.

– A che cosa?

– Non ti caricare di legna verde. Se fossi in te me ne laverei le mani.

– No davvero: mi ci voglio provare. Se non riesco, pazienza; mi terranno conto della buona volontà. Si è veduto Valerio?

– Valerio? Che deve venir qui? – domandò Norina

– Così mi ha promesso! Ho da consegnargli queste carte… – e Federigo si levò di tasca un involto di fogli e andò a posarli sulla mensola del caminetto: poi, voltandosi verso la giovine cognata, che lo guardava fisso, seguitò sorridendo:

– Sai, Norina, che or ora, tornando a casa, m’è venuta per il capo una curiosa idea?..

– Un’idea? Sentiamola.

– Se io tentassi…

– Male! male… – interruppe l’altra.

– Lasciami finire, che Iddio ti benedica; se io tentassi – si capisce bene a tutto mio rischio e pericolo – z…riattivare le buone relazioni, come diciamo noi altri uomini politici.

– Tempo perso, Federigo! Te l’ho detto mille volte; e oggi te lo ripeto: non mi voglio rimaritare.

– Ne sei sicura?

– Sicurissima.

– Norina! tu fai uno sproposito.

– cierpliwość! Maritandomi, ne farei due: uno per conto mio, e un altro per conto di quell’infelice…

– Ma la ragione di questa tua ostinazione?.. – domandò Federigo, quasi riscaldandosi.

– Te la dirò io – dodana Clarenza, collocandosi fra il marito e la sorella.

– Sentiamo un poco la celebre indovinatrice! – gridò con bizzosa ironia la Norina. – Peccato che tu non faccia anche i lunari e che tu non venda i numeri per il lotto!…

Clarenza, ridendo della bizza della sorella, si piegò verso l’orecchio di Federigo, sussurrandogli abbastanza forte, per essere intesa:

– Tutto fiato buttato via: la tua signora cognatina ha sempre qualche speranza!…

– Speranza di che?.. Ah! ora capisco! – disse Federigo, in atto di rammentarsi qualche cosa – ale, jeśli się nie mylę, quella oramai è una speranza fallita.

– Un momento – interruppe la Norina, facendosi seria: – dichiaro che io non ho nessuna speranza: ma casomai l’avessi, non vedo perché si dovrebbe chiamare una speranza fallita.

– Dunque non sai nulla?..

– C’è forse qualche cosa di nuovo?

– Mi dispiace doverti dire che il marchesino di Santa Teodora, fino da ieri, è officialmente fidanzato della figlia del console americano.

– Lo sai di certo?

– Di certissimo. Me l’ha detto un’ora fa, alla Borsa, il segretario stesso del Consolato.

Ci furono due minuti di profondissimo silenzio. Poi la Norina, alzando il capo, domandò:

– Jest piękna panna młoda?

– Piękna nie – odparł Federigo – ale wzór cnoty i posagu. Pięćdziesiąt tysięcy franków renty.

Że Clarenza, widząc jego siostra przerażeni i zdezorientowani nie mógł ukryć chichot pociechę, rozprzestrzenił się na całej twarzy, powiedział przerywając:.

– Mam zamiar wziąć klucz Carlo quartierino. Chcę zobaczyć na własne oczy, czy wszystko jest na.

Wyszedł z pokoju.

zostawić w spokoju – Norina i Frederick – ten ostatni poprosił swoją młodszą siostrę, który pozostał niemal oniemiały:.

– Co myślisz?

– Myślę, że biedny nieszczęśliwy.

– do?

– Na córką konsula… Moim zdaniem nie mógł capitar gorzej. Markiz Theodora St. przechodzi dla młodego ducha, ale w zasadzie jest to nic innego jak imbecile. Pomyślałem, czy go znam!…

– Są to wszystko rzeczy, che io l’ho dette prima di te. Eppure… scommetto che l’avresti preferito a Valerio…

– Słucham: fra carattere e carattere non c’è confronto. Valerio è un uomo: e quell’altro è un ragazzo.

– Questo si chiama ragionare! Ah! Norina! Peccato che tu non abbia intenzione di rimaritarti!…

– Chi l’ha detto?

– Io no.

– Nemmen’io.

– Si vede, che non avrò capito bene! – disse Federigo, con accento di falsa mortificazione.

– O forse sono io, che mi sarò spiegata male. Insomma, ho voluto dire che io non intendo di rimaritarmi fino a tanto che non trovo una persona che mi vada a genio.

– Mówię prawdę: Chciałbym trochę’ Valerio wiesz dlaczego biedny jest tak nieznośny?

– Ho non ho mai detto che mi sia antipatico… dico soltanto, che non mi piace. È troppo serio, troppo sostenuto…

– Ma un’eccellente persona.

– Non c’è che dire: ma suscettibile, permaloso, delicato peggio d’una donna!…

– Eppure – ciągnął Federigo, accostandosi e insistendo con un certo interesse – eppure, vedi, quantunque tu l’abbia trattato piuttosto male, sono convintissimo che basterebbe una tua mezza parola, perché… si potessero ripigliare le trattative, come diciamo noi altri uomini politici.

– Con un superbiosaccio di quella fatta?… Wydaje się trochę’ trudny.

– Dobre konto, Valerio è stato innamorato morto di te… e l’amore, quando è stato di quello buono, è come le malattie di petto, ha la convalescenza lunga. Aggiungi poi che Valerio ha per me della gratitudine… della deferenza… Insomma, per farla finita, io scommetto che avrei accomodato ogni cosa.

– jeśli, Federigo. Io, zamiast, ho una gran paura che ti saresti fatto canzonare.

– Sei contenta che mi ci provi?

– Padrone! Provati pure.

– Ma se, w przypadku, arrivo a convertirlo, spero che non mi farai fare la figura del Pulcinella.

– devil May! Non son mica una bambina!

In questo mentre, Francis pojawił się w drzwiach i ogłosił: – Pan Valerio.

– czas! – disse Federigo.

– Ucieknę! – soggiunse l’altra, szeptem.

– Będzie to zwycięstwo, lub fiasko? Co robi swoje serce?

– Jak serce w tych wybryków?.. – On odpowiedział jasno Noriny, i zniknął.

Valerio wszedł do pokoju. Był to młody człowiek od trzydziestu do trzydziestu pięciu: średniego wzrostu: ani piękny, ani złe. Mówił powoli, tylko się roześmiał, Zawsze chodził taki sam skok, i nosił czarną jeden rok. Te cztery wielkie cechy, które przyniosły mu reputację uczciwego sklepikarza, stanowisko radnego miejskiego i stopnia kapitana w straży miejskiej.

– Tutaj, Valerio, podpisał nasz mały gotowy kontrakt – disse Federigo, wręczając mu książkę, którą włożył, ćwierć godziny przed, w płomieniach.

– dobrze? – Zapytał drugi.

– Egregiamente.

– Ora, signor Federigo, non mi resta altro che ringraziarvi del vero favore che mi avete fatto.

– Di quale?

– Di avere acconsentito a rimanere per una piccolissima parte interessato nella mia casa commerciale.

– Si capisce bene, che è un segreto fra noi due. Io non voglio comparire in nulla, né impicciarmi di nulla.

– A me, mi basta di sapere che siete mio socio. Ecco la gran parola, la quale, se non foss’altro, mi pare che debba portarmi la buona fortuna.

– Oggi non siamo che soci di commercio! – soggiunse Federigo, pigliando a braccetto l’amico. – E dire che avremmo potuto essere qualche cosa di più!… fors’anche parenti!…

– La colpa non è stata mia.

– Non ci confondiamo. nie było pewne’ przyczepić się po obu stronach. Ma nulla di serio: il gran nulla. Tak bardzo, że zawsze wierzył – i myślę, że jeszcze dzisiaj – że z trochę’ dobrej woli można przywrócić Entente cordiale, come diciamo noi altri uomini politici.

– Impossibile! absolutnie niemożliwe!…

– i dlaczego?

– Porozmawiajmy w jasne, signor Federigo. Nie jestem już chłopcem. Jestem człowiekiem. Moja osobista godność nie pozwala mi zrobić podobne dane. Nie, nie: kiedy podjęło uchwałę – To musi być jeden. inna sprawa, co należy powiedzieć światu o mnie?

– Benedykt ten świat! Pozwól mi powiedzieć: a poza tym w końcu wyschnie gardło.

– Nie mogę!

– ale dlaczego?..

– Dlaczego?.. Są pewne rzeczy, które czują, i że nie można się przyczepić słowami. te żałuje, te refreny są wybaczalne w ludzi czytających, u mężczyzn bez znaczenia. Jak dla mnie, Wyznaję prawdę, Myślę, że stają się śmieszne; I wydaje się odgrywać rolę Don Fulgencio negl’Innammorati Goldoni.

– że uparty!

– Avete ragione: tysiąc powodów. Niestety moja postać jest jednym z tych, które rozkładają, ale nie zginać. Cierpię raczej: I we mnie gryźć; ale słabość, wybryk, więcej!

– Przepraszam. po prostu przykro!

– Mnie też jest przykro: ale, powtarzam, Usterka nie jest moje: usterka to wszystko pani Norina…

– I jakim prawem Pan Valerio pozwala ocenić moje działania? – zapytał Norina, nagle wszedł do pokoju.

– Słucham: powiedziałem… – wyjąkał Valerio, obracając wszystko mylić.

– Może ją mój chłopak?

– No davvero.

– Mój nauczyciel?

– w żaden sposób.

– Mój kierownik duchowy?

– Dio me ne guardi!

– Więc chciałbym trochę’ wiedzieć, jakim prawem Pan Valerio tak zaniepokojony mnie?

– Tutaj… powiem… Prima di tutto bisogna sapere che il signor Federigo in questo momento, stava insistendo per persuadermi…

– So tutto.

– Tutto – replicò Valerio, maravigliato. – Com’è possibile?.

– Ripeto, che so tutto…

– Ma si tratta di una conversazione confidenzialissima, fatta ora, które, fra noi due, a quattr’occhi…

– Non importa: per una certa combinazione ho inteso tutto.

– La solita combinazione… di stare a sentire – borbottò fra i denti Federigo, ammiccando comicamente la sua giovane cognata.

– Prima d’ogni altra cosa – seguitò a dire la Norina collo stesso tuono di voce e colla stessa velocità di parola – debbo osservare che Federigo non ha diritto d’impicciarsi degli affari miei; e che ha fatto male, anzi malissimo…

– Mi basta la sinfonia: il resto dell’opera me lo figuro! – interruppe Federigo; e colto il pretesto, se la svignò.

– Nie ma wątpliwości,. Mój szwagier zrobił źle nalegać na to tak serdecznie… scioccheria. Bóg wie, co będziesz przenośni!…

– Io?..

– Co będzie można umieścić swoją głowę! Może w swojej nieskończonej próżności, Uważa pan, że ja struggessi własną pasję!…

I Norina towarzyszą te ostatnie słowa z niemal bezczelny śmiech.

– wydaje! – Valerio odpowiedział skromnie.

– Być może będziesz sobie wyobrazić, że nie mogę żyć bez ciebie.

– proszę, pani Norina…

– że, przegrałeś, dla mnie nie ma nadziei na znalezienie męża.

– W ogóle nie, wszystko.

– dobrze, pomyśl jeszcze raz. Są oszukiwani hurtowych. Voi – (Norina i tutaj nacisk zmianie i nieco zniżył głos) – puszka, W pełni zgadzam się, jesteś osobą szacunku: sklepikarz zaszczycony…

– zbyt dobry.

– Radny Miejski…

– Dziękujemy.

– Kapitan Gwardii Narodowej. W skrócie, jesteś w porządku młody człowiek na tysiąc tytułów: ale może myślisz, że jesteś jedyną osobą,?

– Nigdy nie myślałem,.

– Jesteś warta, nie ma wątpliwości,: ale chyba nie wierzy, że Sieno wielu innych, którzy są tak dobre, jak ty?..

– Kto wątpi?

– mamy otwarty, raz! – powiedział Norina, siadając, i sugerując Valerio siedzieć. – Powiemy go, jak jest; jesteś moim gościem: dokonaniu mi trochę’ sąd, jak każdy inny: aż pewnego dnia, Nie wiem dlaczego, zakończyło się pytaniem rękę.

– I miałem całą swoją zgodę – od razu powiedział Valerio.

– Nie tak szybko – replicò la Norina. – Jeśli chodzi o pełną zgodą, adagio. Tam naprawdę nie powiedział ani tak, NE. Jeśli dobrze pamiętam, pigliammo tempo a riflettere e a studiare reciprocamente i nostri caratteri.

– Non mi pare che andasse precisamente così.

– Vi dico che andò così.

– Sarà come dite – soggiunse Valerio, piegando il capo in atto di sommissione forzata – mi dispiace, che disgraziatamente in certi casi, non si può consultare nemmeno il processo verbale.

– In quel frattempo – Kontynuował Noriny, accavallando una gamba sull’altra, e facendo uscire di fondo al vestito la punta di un elegantissimo stivaletto di marrocchino dorato. – In quel frattempo, venne presentato in casa nostra il marchese di Santa Teodora… un giovine educato… distinto…

– Anzi, distintissimo.

– Era mio dovere mostrarmi gentile con lui, come con tutti gli altri.

– Forse…

– Forse che cosa?

– Może trochę’ zbyt miły!…

– Troppo?.. Non me ne accorsi mai.

– Me ne accorsi io!

– Difatti, ne pigliaste ombra… e cominciaste subito a fare l’adirato… il fiero, il cattivo…

– Cara Norina, era una questione di sentimento.

– Ma che sentimento? era una questione di vanità, tutta di vanità. Vi sono degli uomini che a lasciarli fare, pretenderebbero dalle donne l’adorazione perpetua.

– Io non sono di questi uomini! – disse Valerio con fierezza.

– Né io di quelle donne! – replicò l’altra. – Il fatto sta che il vostro contegno, sostenuto e quasi disprezzante, cominciò a impormi una certa freddezza…

– Norina! chiamiamola freddezza.

– Amico mio, se voi andate in cerca di amori a grande effetto, di passioni teatrali, di sentimentalismi al chiaro di luna, io non sono la donna per voi. Io amo il ritegno e la compostezza, in tutto, anche nell’amore!

– Mi sarò ingannato.

– Il fatto, mi pare, parla chiaro da sé: dopo poche settimane, il marchese di Santa Teodora, Być może ze względu na moją nadmierną uprzejmość, o nim! Zaczął się pojedynkować wizyt i skończyło się całkowicie coll'allontanarsi. następnie dzisiaj, jak można wiedzieć, Ona jest zaręczona z córką amerykańskiego konsula.

– ale dlaczego, Norina, tam wtedy raczył zdjąć z mojego oszustwa? pokaż mi mój błąd? nieobecność’ moje podejrzenia? dziwność moim fiksacji?

– Io? Dio me ne guardi. raczej śmierć, że schodzą do poniżenia usprawiedliwić moje postępowanie. Nie da się ukryć, Valerio: twoje wątpliwości… twoje podejrzenia, Oni mnie obraził… Ranią mnie! bardzo zły. Ale to nie ma znaczenia. Nigdy nie czuć na ustach lament, ani słowa wyrzutu. Teraz, gdy wszystko się skończy między nami – wszystko! – Mogę mówić swobodnie… i dziękuję Bogu. Ten wybuch, gwiazdek, Biorę moje serce od bolesnego ucisku!…

– Norina, e perché avete detto che fra noi tutto è finito?

– Curiosa domanda!

– E non potrei ridomandare il vostro affetto e la vostra mano?

– Valerio! non vi consiglio a farlo. A un uomo, come voi, a un uomo del vostro carattere, certi sentimenti non convengono. Sono cose scusabili appena a diciott’anni.

– Non capisco – insisté Valerio, mortificato. – Non sarò dunque padrone di riconoscere che mi sono ingannato? che ho avuto torto?

– Padronissimo! Ma il mondo!… che cosa dirà il mondo?…

– Il mondo dirà quel che vuole. Alla fin dei conti, io non sono schiavo delle ciarle dei pettegoli e degli oziosi.

– Pensateci bene, Valerio. C’è il caso che i begli spiriti vi paragonino al Don Fulgenzio di Goldoni.

– Mi faranno ridere di compassione.

– Jak na przykład! puszka, così misurato, così pauroso dei cicaleggi e delle cronache dei maldicenti, oggi mi venite fuori a fare l’indipendente?.. l’uomo che se la ride?.. Ditemi Valerio: non volete per caso prendervi giuoco di me?

– Norina! – disse Valerio in atto supplichevole, pigliando la mano della sua graziosa interlocutrice, e stringendola con passione.

– Non vi credo. Lasciatemi.

– Ascoltate!…

– Non voglio sentir nulla.

– Norina! una parola… una sola parola… vi supplico…vi scongiuro… – e nel dir così accadde a Valerio quel che per il solito accade agli innamorati sulla scena: si trovò, niechcący, quasi in ginocchio dinanzi alla sua bella.

In questo punto entrò nella stanza Clarenza. Valerio si rizzò in piedi colla velocità d’una molla d’acciaio.

– Scusate, amico – Said Clarenza, ridendo – mi dispiace di avervi scomodato. Restate pure in ginocchio: non fate complimenti. Buone nuove, a quel che pare?

– Tak – rispose la Norina. – La pace è firmata: ale ja nadal nie wybaczyła wielką krzywdę, która mnie…

– Nie rozmawiamy więcej – Valerio przerwana. – Będzie to z pewnością niech mi wybaczy.

– i tak?.. – domandò Federigo, zatrzymując się przy drzwiach.

– wystąpić. Wszystko jest rozliczana. Musimy myśleć na nowo do tego prezent ślubny – Said Clarenza, wykazujące znacznie weselszy siostrę.

– Bravi! tak lubię! – soggiunse Federigo, umieszczenie w środku dwóch zaangażowanego. – Już miałem zawsze mówi: między tymi dwoma facetami nie musi być nieporozumienie, nieporozumienie…

– A w rzeczywistości było to nieporozumienie – Said Valerio. – o – poleciał mąż Clarenza – Przepraszam, jeśli biegun skok Frasca: ale nie ma czasu do stracenia. musimy zacząć radzić sobie z tymi wyborami.

– Jak dla mnie, niebawem. mama…

– Ale że?

– Muszę powiedzieć szczerze? Myślę, że nasz kandydat ma bardzo mało sympatii, tutaj w mieście.

– mu je będziemy.

– Markiz jest dżentelmenem Sorbelli: ale musimy zgodzić się, że ona sobie duży tara.

– Co?

– żona. Markiza jest nieprzyjemne dla każdego.

– To trochę’ zobaczyć, odtąd, że kandydat musi mieć również ładny żona, jeśli chcesz być wybrany!…

– Mówię to nie.

– Markiza, Zgadzam się zbyt, jest nieco’ piękny, Proszek’ profesorski, ale reszta jest kobietą z wielką zasługę… i warte znacznie więcej niż jej mąż. Anzi, w ciągu kilku minut tutaj patrzeć.

– Czego chce od ciebie? – zapytał Clarenza.

– Czy to sprawia, że ​​czuję plakat wyborczy męża… Chce wiedzieć, czy możemy znaleźć coś na co narzekać. Miły wystarczająco grzeczny, Nie jest to? Spektakl tej arystokracji, który puka do drzwi burżuazji, zasięgnięcia porady, To sprawia mi dobrą nadzieję na przyszłość kraju.

– Słyszę, że wicepremier rządu dokonał wielu prozelitów. W ciągu kilku dni będzie też wzmocnienie sam minister – Said Clarenza.

– Co to jest ten pan minister – odparł Federigo – Oczekuję stoi obiema nogami. Nie czekaj do zmierzenia się z nim.

– Davvero – dodana Clarenza, – że panowie z ministerstwa nie są uprawnieni do was jako znajomego! Czy oni traktowani, jako dozorca ratusza.

– Jak to robi mnie traktować w jeden sposób, a nie inny? Tu nie ma mowy osobiście; Jest to kwestia zasad, jak mia: zasady przechodzą, i ludzie…

– lub – dodana Clarenza – zasady pozostają, i ludzie…

– Słucham! – krzyknął Federigo. – Są ludzie, którzy przebywają…

– Nie będę zaprzeczać cię – skromnie zauważył żonę – ale zawsze słyszałem powiedzieć: ludzie spędzają, oraz zasady pozostają.

– Słyszałeś mówić źle; bardzo zła, bo, zamiast, ho veduto sempre che i principii passano e le persone restano. In ogni modo, che venga il signor ministro e ci riparleremo.

– Il signor Mario – disse Bettina, affacciandosi sulla porta di mezzo.

– Caro Federigo; io sono tuo ospite – disse Mario, stendendogli la mano.

– È un regalo che Clarenza mi ha improvvisato – replicò l’altro, abbracciandolo e baciandolo.

Mario, avendo veduto Valerio e la Norina che parlavano fra loro, in strettissimo colloquio, si voltò sorridendo a Clarenza, domandandole sottovoce:

– Sbaglio, o mi era stato detto che fra quei due signori?…

– Verissimo – rispose Clarenza – ma oggi è cambiato improvvisamente il vento…

– Compatisco la Norina! – aggiunse Mario; – è una donna, e la donna è sinonimo di debolezza; ma mi fa meraviglia di lui! – (e accennò Valerio).

– Caro mio – replicò la moglie di Federigo – se sapeste alle volte come sono buffi gli uomini seri!

– Miałem w tym czasie list od matki-in-law – szepnął Federigo, Powoli zbliża się do ucha hrabiego.

– Wyobrażam sobie, co masz napisane cię! Co powiesz huh? Kobieta kochałem i za które chciałbym umieścić obie ręce do ognia.

– W tym świecie, przyjacielu! Przysłowie mówi: Kto nie chce infarinarsi, nie iść do młyna.

– A to łotr?..

– Pamiętać o, Mario! Są tylko przyjaciółmi, z którego trzeba patrzeć… Ale jesteśmy po prostu: jak człowiek ducha, kto ma żonę Pretty Little kobietę, Można myśleć o powrót do domu?..

– Lo tak! Lo tak!

– Mario, była duża. A me, Mówię prawdę, To by się nie stało DiCerto. To trwa oko, wiesz, oko! Muszę powiedzieć, że dla innego Brałem zadanie naprawić wszystko i pogodzić.

– na cele charytatywne, Nie mówimy o pojednaniu. Sento il sangue che mi va alla testa.

– Basta così, ne discorreremo a tempo opportuno.

– Voltati in qua – disse a un tratto Clarenza, pigliando suo marito per un braccio, e dandogli un’occhiata da capo ai piedi.

– Che cosa c’è di nuovo? – domandò Federigo.

– Nulla di nuovo – rispose inne. – Anzi, le solite cose: la solita camicia sbottonata, la solita cravatta, messa senza garbo né grazia!… Wydaje się niemożliwe, że nie trzeba mieć trochę’ szacunek dla siebie… Dice bene una certa persona, – (e Clarenza guardò alla sfuggita Mario) -a non sapere chi sei, ci sarebbe da scambiarti per un fattor di campagna, o per un negoziante d’olio.

– Guarda quanti casi, stamani! Eppure sono stato sempre così.

– Hai fatto sempre male!

– Bisognava dirmelo prima.

– Te lo dico oggi e basta. Se non vuoi avere nessun riguardo per te, potresti averne almeno un poco per tua moglie… mi pare!…

– Io non ci capisco più nulla – disse Federigo sottovoce al conte. – È la prima volta che Clarenza fa una scenata simile.

– Donne, caro mio, donne: vale a dire sciarade ritte sopra due graziosi piedini (quando son graziosi): rebus difficili a spiegarsi, e che una volta spiegati, si vede bene che non son altro che una formula di vanità, o un’operazione di calcolo infinitesimale!

– Clarenza – soggiunse Federigo – è un’ottima donna: ale, pur troppo, la vanità è stata sempre il suo lato debole. Ella avrebbe avuto bisogno di nascere regina e di avere sposato il re dell’universo. All’opposto di me. Io, zamiast, posso avere tutti i difetti del mondo; ma la vanità non l’ho mai conosciuta.

– Davvero?..

– Mai! e te lo provo col fatto. Chciałbym zobaczyć inny, który był traktowany jak byłem traktowany I! Wiesz, co kosztuje mnie Włochy; dobrze, myślisz, że Ministerstwo wykazały oznaki sobie sprawę, że jestem w świecie żywych?..

– Lo tak, jest to niesprawiedliwość; a ja chce nam zaradzić. Celowo napisałem do mojego wuja… Następnie riserbandomi rozmawiać głosie, kiedy to tutaj.

– Bądźmy jasne – disse Federigo, zmienia ton głosu – jeśli cię to zaufanie niejednoznaczne, Żałuję, że nie mogłem uwierzyć…

– Czy myślisz.

– Niczego nie zapytać! i chcę nic! Wiesz co ja zawsze ubierać buty: Nigdy nie dał żadnej wagi ani wagę do zawieszki. Zawsze wydawało zabawki dla chłopców…

– Eppure, mandassero jeden to ty ne… – disse Mario, uśmiechnięty.

– Chciałbym odnieść. O! Chciałbym odnieść, niewątpliwie: jest to kwestia zasady.

– Quand’è così, è inutile affatto che io spedisca la lettera..

– L’avevi di già scritta?

– Eccola qui: leggila e strappala.

– To’! mi meraviglio. Non ho mai strappato le lettere degli altri. Ecco una lettera, che entrerà probabilmente nel limbo delle lettere destinate a non aver mai nessuna risposta.

– cierpliwość. E ora dimmi una cosa. A che ora passa di qui il treno postale?

– Alle tre precise.

– Sono le due e mezzo – disse Mario, guardando l’orologio. – Per oggi, non c’è più il tempo d’impostarla. La imposterò domani.

– Tak, sì, – odparł Federigo – puoi impostarla domani, doman l’altro, quell’altro, fra una settimana, fra un mese… Tanto è una lettera di nessuna urgenza.

– Di nessunissima.

– dla bardziej… ti faccio osservare che se la lettera premesse davvero…

– Ma se ti dico che non preme!

– znaczy, che se la lettera premesse davvero, si sarebbe in tempo a impostarla anche oggi.

– Jak na przykład?

– Basterebbe mandarla alla stazione. Vuoi che la mandiamo?..

– Non mette conto.

– Perché vuoi fare dei complimenti con me?

– Non faccio complimenti. È una lettera di quelle che non aspettano risposta. La posso impostare domani, o quando me ne ricorderò – disse Mario, facendo lo svogliato.

– Dammi qua la lettera – insisté Federigo. – Così non foss’altro, ti levo un pensiero.

– Lascia correre: non c’è premura.

– Dammi qua la lettera. Ehi! Francesco! – E il servitore comparve sulla porta.

– Porta subito quella lettera all’ufficio postale della stazione.

– E il francobollo? – disse Francesco.

– Non vedi che è indirizzata al ministro? Prendi una vettura e spicciati.

– E se non facessi in tempo?

– Dammi qua, imbecille – disse Federigo, strappandogli la lettera di mano – a lasciarti fare, saresti capace anche di perderla.

I mąż wziął pośpiesznie Clarenza jego kapelusz i jego paletot.

– Dove vai? – domandò Mario.

– Lascia fare a me. A quest’ora, ero bell’e tornato. Se per caso arrivasse in questo frattempo la marchesa Sorbelli, che mi aspetti, fra due minuti son qui.

– Dov’è andato Federigo? – chiese Clarenza a Mario.

– Alla stazione. Ha voluto portar da sé la mia lettera per il ministro.

– Vi ringrazio Mario delle vostre premure… non tanto per me… quanto per mio marito. Quell’uomo oramai se n’è fatta una fissazione.

– Buon uomo, quel Federigo – disse Mario, incominciando un colloquio confidenziale e a mezza voce con Clarenza, mentre la Norina e Valerio ragionavano fra loro nell’angolo opposto della stanza – gran buon uomo quel Federigo!

– Una perla d’uomo! Per la nostra famiglia è stato qualche cosa di più d’un padre. Insomma, è lui che pensa a tutto, è lui che ha fatto una dote alla Norina, è lui che mantiene Carlo agli studi.

– Eccellente cuore!… Szkoda, że ​​postać ma mało’ wulgarny… Proszek’ ordinarietta… Quanto stacco, Clarenza mia, fra voi e lui. Voi la foglia fine e delicata della camelia, lui, il gambo inelegante di qualche pianta grassa.

– Oramai è così – Said Clarenza, sospirando.

– Wydaje się niemożliwe, – continuò il conte – che una mano delicata ed aristocratica, come la vostra, abbia voluto fare una scelta così… curiosa.

– Vi avverto, Mario, che non ho nulla da pentirmi! – replicò l’altra, assumendo una certa aria di dignità.

– Ecco una nobile protesta! una protesta, che fa moltissimo onore al vostro carattere e al vostro bel cuore. Ma ditemi un po’, Clarenza, parliamoci qua a quattr’occhi e in tutta confidenza: jeśli pewne rzeczy mogą być przerobione dwukrotnie?..

– jest… jest… jest… Dając posłuch czy, musiałby stracić orientację i powiedzieć dużo scioccherie.

– boskie Creature! I pomyśleć, że Opatrzność włożył mi przed oczami jedyną dziewczyną, że mogło być miłość i szczęście całe życie… a ja, imbecille!… Dwa lata minęły, i nadal nie wiem, daj mi spokój. Przypominamy sobie Clarenza, di quei tempi famosi?…

– Będę pamiętać przy zbyt.

– I że słynny dance party?..

– mimo że.

– zły! a poza tym trzeba zapłacić mi serce, aby powiedzieć, że „woda pod mostem nie miele”.

– Ja nie powiedzieć, że, jest powiedzenie.

– Ile razy myślałem o tobie!… ile razy widziałem go’ moje sny!…

– i Emilia? – zapytał Clarenza, dać kolejną turę do rozmowy.

– na cele charytatywne, Nie mówię – disse Mario.

– Sento dire che si sta già trattando per una riconciliazione.

– Mai, e poi mai! Fra me e quella donna c’è una barriera insormontabile.

– Lo credete davvero?

– Ne sono sicuro.

– Povera donna! Più imprudente, che colpevole. Credetelo, Mario, se fossi stata io nei piedi dell’Emilia, il vostro signor Giorgio non avrebbe dicerto trovato un quartiere disponibile in casa mia. Con me, nie, mille volte no! A proposito di quartiere – continuò Clarenza, alzandosi in piedi – che cosa vi pare del quartierino che vi ho destinato?

– Un’oasi, un nido incantato.

– La vostra finestra, sul giardino, è appena due finestre distante dalla mia; tantoché alzandomi, la mattina, potrò darvi il buongiorno.

– Così potessi io sperare, la sera… mentre tutti dormono tranquillamente, augurarvi la buona notte – disse Mario, abbassando la voce, e stringendo la mano di Clarenza, z zamiar, jak mówią w ich etapie dialekt komików.

– to wszystko, – disse Federigo, Ponownie do pomieszczenia, wszystko hałaśliwy – dwie minuty więcej, i pismo pozostawiono tam w kieszeni.

– nie jest zły – Mario dodano, kontynuując wykonaj obojętny.

– bardzo mało! – On odpowiedział mąż Clarenza. – A markiza jest postrzegane?

– jeszcze nie.

– Byłoby miło mi brakowało. Mówię prawdę, to wtedy mi legherei palec.

– Pani Marquise Ortensia, – mówi Bettina, wychyla się drzwi.

– Ah! giusto, miałem na myśli – odparł Federigo, zadowolony. – Skąd zdałeś?

– W zielonym salonie.

– ty sam?

– Nie, Jest z panem Leonetto.

– Wydawało się niemożliwe, – Zauważył złośliwie Norina. – Czy uważasz, że markiza może wychodzić z domu tylko raz, bez przeprowadzania Cherubina?

– wymówka – disse Federigo, dostosowanie włosy i sukienkę, i wychodzi z sali.

– Bell'originale tym Leonetto – On odpowiedział hrabia – zawsze takie same rozwiane.

– Dove l’avete veduto? – zapytał Clarenza.

– L’ho incontrato ieri sera al Club.

– Sapete che è diventato direttore della «Gazzetta della Provincia»?

– Me l’ha detto lui. Leonetto non è un’arca di scienza: ma mantiene sempre giovane lo spirito.

– A me, mi è parso sempre una bella caricatura – soggiunse Valerio, – ha la smania di fare il cattivo, lo spirito forte, il nemico giurato del matrimonio.

– Nemico del matrimonio – zapytał Norina, ridendo, – Ja, zamiast, credo che se Iddio non gli tiene le sue sante mani in capo, corre in questo momento un gran pericolo di diventar marito.

– Davvero? – esclamarono tutti a una voce.

– Ci sono dei sintomi seri, molto seri! – continuò a dire la sorella di Clarenza. – Io so per esempio, che tutte le ore che gli restano libere, le passa in casa di quelle due signore (per un momento, le chiamerò così) che sono venute a stabilirsi qui da un mese, o, e che furono raccomandate a lui.

– Non le conosco punto – Said Clarenza. – Sono belle?

– La figlia non c’è male: di sera, specialmente, non fa cattiva figura. Bionda, occhi celesti, un bel carnato: una ragazza, insomma, che può piacere. Se Leonetto capita un momento di qua, vi prometto di farlo cantare.

– È permesso! – disse Leonetto, con giuoco comico e confidenziale, entrando in sala.

– Venite avanti, scapato – rispose la Norina – ne abbiamo sapute delle belle sul conto vostro. Come vanno gli amori?

– Quali amori?

– Animo, non fate il forestiero, non mi venite a fare il turco in Italia…

– In verità, non capisco…

– Come vanno gli amori con quella biondissima persona?…

– Gli amori? Ah! capisco bene, pani Norina, che voi mi calunniate.

– W ogóle nie.

– E potreste supporre che un uomo, come me, possa pigliare una passione per quella povera figliuola?..

– Io la conosco soltanto di vista, ma mi pare una bella ragazza.

– Un occhio di sole – Odparła żartobliwie Leonetto.

– Wyobraźmy sobie, że wśród wielu uroków, również wymianę oko.

– Nie jest prawdą,! Parsowie Jestem piękne oczy.

– Pozwól mi wyjaśnić! lewe oko pani Armanda…

– Ah! Nazywa Armanda?..

– tymczasowo!…

– Jaki język piekło!…

– Mówiłem, że oko pani Armanda jest przerywany: Wymiana tylko gdy pogoda będzie mutować.

– tylko? – dając wszystkim zapytał ze śmiechu.

– Wyobraź sobie mnie nie patrząc na termometr, Wiem, że od razu, że oko, jeśli następnego dnia, wychodzenia z domu, Muszę wziąć parasol.

Kolejny ogólny śmiech.

– tak prawdziwe, Ja nazywam to oko-Réaumur!

Trzeci prolungatissima śmiech.

– Jesteś wielkim canzonatore – disse la Norina. – ale umysł, amico, że widziałem upadek de’ silniejszy niż ty.

– To może dobrze – On odpowiedział reporterowi, kołysanie na osobę – ale jak dla mnie, wierz mi, jak dobrze, że nie ma niebezpieczeństwa: diabeł kuszące mnie stracić wolę i mydła. I wtedy powiedzieć coś innego: Pani Armanda, fizycznie rzecz biorąc, punkt nie odpowiada moim śnie, mój rodzaj idealnej kobiety. Kocham tę kobietę szybko jak palma: czarne oko; jego cechy blady i cierpienie, czarni włosy; i powyżej, wiele włosy.

– On ma dużo włosów, Pani Armanda?

– Słabe córka! Ma trzydzieści trzy i pół: czterdzieści nie rozumie!

kolejny śmiech, chórem.

– Ponadto – Dodał Noriny – Zgadzamy się, że ma piękną cerę.

– To prawda! To maluje ze smakiem.

– Wiesz na pewno, że malujesz?

– methinks tak.

– Eppure – Nalegał ładną wdowę – ciężko trudno uwierzyć. In ogni modo, To musi zgodzić się, że jest bardzo dobrze malowany.

– Come un quadro del Tiziano – replicò Leonetto, con comica serietà. – Del rimanente poi, è una bravissima e buonissima fgliuola.

– Bravissimo. Ora che l’avete demolita pezzo per pezzo, cominciate a dirne bene.

– La verità, sempre la verità!

– Mi fate una rabbia!…

– Ma il panegirico non è ancora finito. Armanda è istruita, di belle maniere, di un’educazione connpitissima. Parla l’inglese e il francese perfettamente. Quando sta al pianoforte, ha la grazia di Chopin, la mano di Fumagalli, il sentimento di Dohler. Canta le cose di Schubert e di Gordigiani con un garbo inarrivabile. Sa tutto Byron a memoria. Disegna, ricama, monta a cavallo… insomma vi dico che nel complesso è una di quelle care donnine che io darei volentieri per moglie a mio fratello minore – se avessi un fratello.

– E la vedete spesso?

– Większość dni. Jego dom jest dla mnie nogą do ziemi, ładny ucieczką od problemów polityki…

– I od kłopotów markizy Sorbelli.

– na cele charytatywne, Jak o planie, Nie słyszysz. Ma ucho niestety tak smaczne!

– Boisz, eh? – disse la Norina, ridendo. – dla bardziej, Żal mi was: Markiza nie jest kobietą… On jest człowiekiem!

– To nawet nie jest człowiekiem… – Leonetto odpowiedział cicho – Jest to smok. Gdy charakter wspomnianego wąsami, dosent.

– Jeśli vi sentisse, byłoby w stanie zjeść!…

– biedny przyjaciel – Mario żartobliwie przerwał grzmot – mancherebb'altro Nie chcę cię Musiałam znaleźć złe przypadku połknięcia żyje!

– Nie da się ukryć – powiedział drugi – Nienawidzę mi tak wiele do zrobienia, jak Jonasz w organizmie wieloryba.

– o – Said Clarenza – zanim rzucę psychicznie Ostrzegam, Pan Leonetto, che oggi siete a pranzo da noi. Accettate?

– Con tutto il piacere.

– È un regalo che faccio al signor conte Mario.

– Sempre il tipo della cortesia, quella amabilissima Clarenza – replicò il conte, inchinandosi con galanteria.

– Domani sera, poi, dołożymy trochę’ muzyka. Baczcie, Leonetto, di non mancare, sapete bene che siete necessario, indispensabile. Vi presento il primo tenore assoluto della nostra piccola Filarmonica di famiglia – disse la moglie di Federigo, volgendosi a Mario, e indicando il giornalista.

In questo punto, si udì la voce grave e sonora.

– Eccola – disse Leonetto, ricomponendosi, come fa l’alunno quando sente l’avvicinarsi del pedagogo. – Mi raccomando! fatemi il piacere di non scherzare…

– wydaje. State tranquillo.

– Pani Marquise Ortensia – disse Federigo, presentando in sala una matrona sui quarant’anni, vegeta, forte, colorita, come un ufficiale di cavalleria di ritorno da una manovra a cavallo in piazza d’arme.

– Accomodatevi, marchesa – Said Clarenza, accennandole una poltrona in vicinanza del caminetto.

– Przepraszam, ma non posso trattenermi – rispose la Sorbelli. – Vi saluto e scappo subito. Ho da fare mille bricciche: e prima di tornare a casa, voglio anche passare dalla mia amica la marchesa di Santa Teodora. Mi struggo di sapere con precisione le vere cause di questo piccolo scandalo.

– Di quale scandalo? – zapytał Norina.

– Jak na przykład! non sapete nulla?

– Nulla.

– Allora, ve lo dirò io. È andato all’aria il matrimonio, già combinato, fra Rodolfo e la figlia del console americano.

– tylko? – chiese la Norina, con interesse sempre crescente.

– Ve la do per sicura.

– E la ragione?..

– Non la conosco bene, ma suppergiù, me la figuro. Quel ragazzo di Rodolfo deve avere qualche amoretto clandestino… qualche’impegno… jakiś tajemniczy passioncella…

– Mówię prawdę, Nie spodziewałem się..

– co?

– Że to małżeństwo nie skończy się dobrze. Czasami pewne przeczucia ciekawy!… – obserwował Norina, ledwo ukrywając żywy samozadowolenie.

– Ponadto Marquise – disse Federigo, co w środku – w zamian za małżeństwo poszło upstream, Cieszę się notificarvene jednego, połączone zaledwie godzinę temu! – i mąż wspomniał o Noriny Clarenza Valerio.

– wymówka, poj, Federigo – od razu powiedział, że jego młoda siostra, jeżeli zostali rannych – Myślę, że masz nieco ponad’ zbyt. Chcę wiedzieć, jak można nazwać to już zaaranżowane małżeństwo?

– I to jest chyba? – kościoły Valerio, do którego niemal wstrząsnął głos.

– Słucham – Norina odpowiedział cicho: – Jest to małżeństwo, które prawdopodobnie będą łączone, jednak na razie nie jest połączona. Vi prego, marchesa, zauważając Ta mała różnica. umówiliśmy, Valerio?

– Zgadzam się na wszystko! – powiedział drugi; potem mruknął między zębami: – Zgadzam się również, że pierwsza wszechświat głupcem.

– a ty, Pan Leonetto? – zapytał Clarenza, po prostu wędrować rozmowę. – Gdy to zrobisz jeść konfetti weselne?

– I mąż? – On odpowiedział reporterowi, kręcąc wąsa i dając śmiechem. – I mąż? Myślę, że będzie to trochę’ trudny. Dla reguły, w tym świecie istnieją dwie instytucje, którzy zawsze mnie boi: małżeństwo i system komórkowy! Ilekroć myślę o złych mężów mi przychodzi naturalnie, aby rzucić ukradkiem łzę z ich nieszczęśliwego losu. I pomyśleć, że Ameryka stała się mamut wojna o zniesienie niewolnictwa Murzynów, skazany na uprawę trzciny cukrowej i bawełny, mentre poi sul vecchio continente abbiamo anche oggi tanti milioni di schiavi bianchi, destinati a coltivare la moglie, una coltivazione, credetelo a me, non meno faticosa di quella delle canne da zucchero e del cotone.

Tutti risero per complimento.

– Le vostre solite esagerazioni – disse la Norina.

– Non sono esagerazioni; è una professione di fede schietta e leale. Io ho amato sempre la mia libertà, la mia indipendenza completa.

– Questo è verissimo – affermò la marchesa Ortensia.

– È una gran bella cosa – continuò Leonetto, infiammandosi sempre più – quella di sentirsi liberi, come la rondine nell’aria: padroni di sé, della propria volontà, senza dipendere da nessuno, senza nessuno che ci possa comandare!…

– Dunque, Leonetto, venite o restate? – domandò la marchesa, interrompendolo. – Io me ne vado.

– Se non avete bisogno di me, I tratterrei mnie na cert'affare!… – powiedział, że dziennikarz z trochę’ niepewny.

– losy czysty! – powiedział Sorbelli, wstając i dając mu brudny wygląd…

Leonetto, który natychmiast dostał wiadomość powiedział:

– że, marchesa, jeśli pan pozwoli, Zabiorę cię na swojej kuzynki.

– dla mnie, powtarzam, śmiało komfortową – On odpowiedział drugi z ugualissimo głosu i spokojnej piorunów. – Nie jestem obojętny.

– Allora, Leonetto – Said Clarenza, – Przypominam, że w pięciu precyzyjnego idziemy do stołu.

– I będzie na czas, jak los.

– Jesteś tutaj w porze lunchu, Leonetto? – domandò la marchesa, Studiował z flegmy, i patrząc w oczy dziennikarza.

– Miałem rodzaju zaproszenie kilka chwil temu… – powiedział drugi, dając sobie powietrze osoby no-nonsense i pewnie.

– Ale dziś nie można! – Uparł się Sorbelli z taką samą flegmą i ze zwykłym tonem.

– Nie mogę?.. – e Leonetto, zakłopotany, Posłała na polar kapelusz, ukryć zamieszanie.

– na pewno, nie można!… nawet jeśli nie są gotowi na obiad w dwóch domach, tego samego dnia. Pomyśl o tym nieco’ lepiej i być może będziesz pamiętać, że mój mąż, aż dwa dni temu, Wezwał do dziś w domu…

Leonetto miał odpowiedzieć, że nic nie wie: ale spojrzeć na Marquise wystarczyło nazwać to jego obowiązkiem. Rzeczywiście wyjąkał, oszukiwanie…

– Tak, to prawda!… czyli, będzie dobrze: ale widzę, że zapomniałem… Co chcesz mi zrobić? Oni są tak abstrakcyjne, że obiadów mijam umysłu, w każdej chwili.

– cierpliwość! – dodał Federigo za żonę, zrozumiał wszystko. – Nie chcę pozbawiać Markiza z diner tak przyjemne. Innym razem. Pozwól mi również nie zapominać o przychylność chiassata jutro wieczorem. Patrzymy zawsze, śpiewać wraz z naszym słynnym duecie Włoszka w Algierze.

– Nie wątp, oto ręka.

– Niestety jeśli mogę umieścić w swoich wystąpieniach usta – Zauważył Markiza, stentando słowo, i zwracając się do dziennikarza, – ale myślę, że jutro nie będzie można swobodnie bardzo późno. Przypominam, że podjęły zobowiązanie do towarzyszenia taniec Przedszkola.

– Io?..

– Voi, puszka! – Powtórzył drugi, nadając mu wygląd inteligencji, które przetłumaczone na język mówiony, powinien on powiedział: imbecille, reagować w naturze.

– Nie wydawało…

– Słabe Leonetto! On naprawdę, że polityka poczyniła tracisz cały kompas. I prawie zaczął żałować, że zamówione kierunek „Journal of prowincji”.

– Będzie… jak mówisz… – Said Leonetto, wzruszając ramionami -…ale przysięgam na mój honor, że nic nie wiedział… czyli, że zapomniałem wszystko!…

– Dunque? – zapytał Clarenza, znudzony wszystkim tym komedii.

– oni dispiacentissimo – On odpowiedział dziennikarzowi, że wstyd stał prawie czerwony, – ale jutro nie mogę… Markiza zapewnia mnie, że obiecałem jej towarzyszyć… taniec Przedszkola…a wina jest po mojej stronie, gdybym zapomniał…

– Panie i panowie!! – Said Sorbelli, żegnał, Potem wyszedł z pokoju, Frederick i towarzyszy Leonetto.

Podczas gdy reporter wyciągnął do Noriny, w akcie pożegnania, ta szeptem, uśmiechnięty – Jest to wielka fortuna, przyjacielu, że musi być wolny i niezależny, jak się masz! przynajmniej, Nigdy nie wszystko jesteśmy panami naszej własnej drodze.

 

 

 

 

CZĘŚĆ DRUGA

 

To był miesiąc, dal giorno in cui Mario venne accolto in casa di Federigo.

– Stasera si è fatto notte più presto del solito. Che ore sono? – domandò Clarenza alla Bettina che aveva acceso un gran lume a moderatore, in mezzo alla tavola.

– Le cinque suonate ora – rispose la vecchia.

– La Norina dov’è?

– Credo, in camera sua.

– Ne sei sicura?

– methinks tak.

– Senti, Bettina, fammi un piacere – soggiunse la giovine padrona, abbassando la voce e con tuono carezzevole. – Vai di là, e con qualche scusa accertati se la Norina è proprio in camera.

Appena Clarenza fu sola, cominciò fra sé e sé questo monologo:

– Quand’è uscito di casa, or ora, mi ha fatto il solito segno… dunque dietro la cornice ci dev’essere una lettera – (e dicendo così, voltò gli occhi verso un quadretto, chiuso in una cornice e attaccato nella parete di mezzo) -…Già, z tych listów nie chcę więcej… To jest tak długa, że ​​mówię… Jest to ostatni kurs. Za każdym razem, kiedy zamontować na sofie grzebać za tą ramą maladettissima, m'entra gorączka… W przypadku, gdy tylko, strach! Z frugolo do domu jako Noriny, tam ma być odkryta, nawet nie zdając sobie! Przynajmniej powinien powstać wkrótce w drodze, że błogosławiony córka!…

– ty pokoju – mówi Bettina, szeptem, z powrotem do pokoju na palcach.

– Jest to na tyle… Chcę zadać panu dowcip. Można pójść.

Bettina i wyszedł.

– Eppure, neppur'ora I wydają się być bezpieczne dla dobra – Said Clarenza, patrząc tu i tam wiedzą, że spadł, – trochę, bój Noriny: ale trochę można powiedzieć, że jest to również świadomość… il rimorso di sapere che faccio una cosa… che non è bella. Mówię prawdę, io mi credeva più forte… Se credessi alle streghe, dubiterei che mi avessero stregata! Meno male che si tratta di ragazzate, di cose senza conseguenza… Eppoi non lo faccio per me… lo faccio per un altro, per dare a suo tempo una bella lezione a quel donnaiolo di Mario.

Intanto Clarenza, dopo aver dato un’ultima occhiata a tutti gli usci, che mettevano in sala, aveva abbassato il lume fino al punto di lasciare un fiochissimo barlume, ed era salita sul canapè.

Colla rapidità del baleno, ficcò una mano dietro al quadro, e prese un foglio che vi era nascosto: ale, quando fu per discendere, si spalancò improvvisamente la porta di faccia.

– Scommetto che sei stata tu, che mi hai mandata la Bettina in camera?.. – gridò la Norina, głosem, który wyglądał jak dzwon.

– To’?.. – On odpowiedział siostrę, Milczał na kanapie i odwrócił się plecami do ściany.

– Przede wszystkim, Co costassù powietrze? –

– Nulla… – soggiunse l’altra, który nie mógł znaleźć słów, aby odpowiedzieć. – Chciał zobaczyć to z bliska Niobe.

– brava! I zobaczyć ją lepiej mieć obniżony prześwit.

– Co mówiłeś Bettina?…

– Powiedziałem, że założę się, że to ty żeś Ty Mnie posłał w pokoju.

– dobrze, Zrobiłem to ..., ja osobiście: i dlaczego?.. – Said Clarenza, w dół z kanapy i zamierza podnieść światło.

– Następnie chciałbym wiedzieć, dlaczego ten idiota rozpoczyna dyplomatyczny, przebiegły, tajemniczy…

– Non capisco.

– Wyobrażać sobie, który przestał bić w drzwiach. Czego chcesz?, pytam. nic, odpowiedz mi, Chciał wiedzieć, czy był w porządku. Potem zjadł liść, i od razu powiedział:: Oto pod czymś…

– To, jak to jest naturalne, Ci natychmiast pobiegł na palcach… zobaczyć… Przechodząc za… Kto wie, co można sobie wyobrazić!

– Co sądzisz m'immaginassi? Nawet chociaż – Podążył się Noriny, z impertinentissimo chuckle – To naprawdę wielkie pocieszenie, aby zobaczyć, że kochasz malowanie, i cieszyć się nim lepiej, jesteś w stanie być montowane na krzesła i kanapy, jak chłopców.

– Ah! gdybym była wielka dama – replicò Clarenza, nie udaje się zrozumieć ironię tych słów maliziosetta. – Ah! gdybym była wielka dama, tappezzerei wszystkie moje obrazy pokoje.

– Io no: tkanina i satyna tappezzerei. To jest czystsze, i kosztuje mniej. Kierownictwo lubiany przez dziewczyny. Pamiętasz tego Mojżesz na górze Synaj, że nasz ojciec trzymał w badaniu? Me Too, codziennie rano, przed badaniem otworzyłoby, I wziął zwyczaj do zamontowania na krześle, aby zobaczyć Mojżesza bliższych. Ale wiesz dlaczego? bo za ramie obrazu nie była zwykle na jakiejś zapomnianej literę.

– Adagio un poco Chwytaj dowcipy, Norina – Said Clarenza, facendosi seria, – Błagam cię, aby sądzić, że za Niobe nie było list.

– Dobrą think, i nawet gdyby nie było, byś miał dość osąd nie zostawić ją tam z niebezpieczeństwem, że pójdzie w ręce innych!

Siostry spojrzeli na siebie: i po od stóp do głów przynieść do kwadratu, skończyło się dając zarówno brechny.

– Mówiąc o intencjach. Valerius i odpowiedzi? – zapytał Clarenza, zmienić swoje przemówienie.

– Chciałem zobaczyć, że to nie odpowiada.

O ósmej będzie tutaj, nam towarzyszyć do teatru.

– Słabe Valerio: To dobry człowiek na tym świecie.

– To jego obowiązek, i nic więcej.

– I jeszcze nie zdecydował?..

– Nie teraz. Mam nie spieszy się ponownie ożenić.

– powiedz: spereresti przez przypadek, że małżeństwo osoby – (Clarenza i towarzyszyć słowa z dziwnym błyskiem w oku) – iść w górę po raz drugi?…

– Nie muszę się przyznać. Powiem tylko, że sprawy są dalsze przepisy… i że tak długo, jak jest oddech jest nadzieja. Obejrzałeś drugą noc? To było w pudełku prawie naprzeciwko naszego, z całą jego przyszłość teściowie… On nigdy nie podniósł się z teleskopów. I dzisiaj też rodzina konsole jest z pewnością w teatrze: Wtorki i czwartki nigdy nie zawodzi.

– I zaprosić go do towarzyszenia ci?.. Ah? powiem; To jest coś, co nie jest dobrze i sprawia, że ​​wielkie zło. Dlaczego płaski? Dlaczego umieścić go w środku? Dlaczego się to zrobić, Wiemy o nim ubogi rysunek? Czy byłoby lepiej nie mówić szczerze i dokonać jego wolność?..

– jesteś ciekawy! Jestem, że utrzymanie?

– Niech szczerze; Nie braknie dobry.

– Również nie jest prawdą Codest. Dla miłości, Kocham go…

– Tak, sì; ale to nie jest dobre, Znaczy lubię

– Masz rację: Jest to kolejny dobrze… per esempio, od rodzaju co chcesz Frederick.

– Norina! – Said Clarenza, robi grymas – Przeszkadza ci raz na zawsze; ten nie akceptuje dowcipy.

– uspokoić, Clarenza, uspokoić.

– Jest trochę się uspokoić. Innym podobnym mowy, a my guastiamo nas na zawsze; lub z Tu Casa, I czy się.

– Przyjdź na moich ramionach i być buonina – replicò l’altra, przechodząc rękę czule wokół siostry. – Dlaczego powinniśmy psuć? Dlaczego trzeba zrobić komedię, gdy jesteśmy prywatnie? Pomyśl trochę wyżej i odpowiedź; myślisz, że dla dwóch kobiet takich jak my, z ideami i z charakterem mamy iz wykształcenia dali nam w domu, Naprawdę wierzę, że Frederick i Valerio były najbardziej odpowiednie ludzie zostali nasi mężowie?

– Nie dbać o mnie; mówi raczej tylko ty.

– dobrze, będę mówić za siebie, ale wyznam wam szczerze, że to może okazać się, że skończę poślubienie szyi Valerio: ale, Valerio nie jest mój ideał.

– Powiedział to samo o swoim złym Ernesto. Pamiętam, jakby to było teraz.

– Ernesto był aniołem: ale trzeba przyznać, że miał wielką wadę: nieznośnym wada. Impiegato fin da ragazzo ai telegrafi, gli si era attaccato il vizio del proprio impiego. Parlava pochissimo, e quando diceva qualche cosa pareva di sentire un dispaccio telegrafico. Mi rammento sempre di quella famosa sera di quando mi fece la sua prima dichiarazione. «Signora Norina» mi disse «io vi amo; sono onesto: telegrafista; risoluto accasarmi. Desidero conoscere vostre intenzioni». Che burla! mi aspettavo sempre che dicesse «risposta pagata!».

– Povero Ernesto! Come morì giovane!…

– Pur troppo! ma era tanto infelice! reszta, sì: se io fossi padrona di scegliere, non mi vergogno a dirlo, sceglierei sempre per marito un uomo del genere del marchese di Santa Teodora. nieco’ scapato, Proszek’ światło, Proszek’ niebezpieczny!… ma tanto simpatico. Nie sądzisz, że ma wiele podobieństwa coll'Artagnan Trzej muszkieterowie?

– Jaskinie; wszystko dla smaków!… – Said Clarenza, wzruszając ramionami.

– i to – soggiunse l’altra – Powiedziałem na własną rękę; A teraz powiem ci tylko…

– Nie chcę nic wiedzieć!…

– Federigo, nie ma wątpliwości, On jest dobrym człowiekiem…

– Dość.

– Ale dla ciebie, dla swojej postaci zajęłoby…

– Dość, Powiem ci.

– zajęłoby człowiekowi jak…

– Dość! dość! dość. wyjaśniłem, Sì o nie?

– Eh! jak zamieszania. Nie bój się, I nie powiedzieć więcej! – i chodzenia, mruknął między zębami „Syn przyszedł tutaj z pół wątpliwości, i wyjeżdżam z pół pewności. Dobrze, że myślałem o rimediarci w czasie!…».

– Że Norina zauważył coś? – zadawane sobie na Clarenza, kiedy była sama. – Nie zabraniam… Noszę manię… problemem, sprawia, że ​​moje serce bije i świątynie! Ma perché non piglio una buona risoluzione per tempo? Tant’è: oramai ne son convinta… lui to jest silniejsze ode mnie ... diabeł kusiciel wywiera nieodparty czar na głowie. Non sono più padrona di dirgli una parola o di guardarlo in faccia, senza sentirmi il viso che mi prende fuoco. Quando è in casa, non vedo il momento che vada fuori… Quando è fuori sono agitata, pensierosa, di malumore… fino a tanto che non è tornato a casa…Infame d’un uomo!… eppoi ha il coraggio di lagnarsi di Giorgio, perché tradì l’ospitalità dell’amico! E lui non farebbe anche peggio?.. mama… ma c’è un caso, signorino bello; io non sono l’Emilia! oh! si persuada pure che io non sono l’Emilia. Animo, animo. Qui ci vuole una gran risoluzione: una risoluzione eroica, e senza mettere tempo in mezzo. Intanto cominceremo dal bruciare questa lettera, senza leggerla. Ho fatto male a leggere le altre… ma questa deve andare sul fuoco.

E a Clarenza si voltò risolutamente verso il caminetto, e fece l’atto di gettar la lettera: ma poi si trattenne, pensando:

– E se sentissero l’odore del foglio bruciato? La Norina è così sospettosa! Dio, che cosa penserebbe. È meglio strapparla, sì: è meglio strapparla… to wszystko: così non ci si pensa più!

E la lettera, divisa in due pezzi, rimase fra le dita della Clarenza.

– Mi dispiace di non aver guardato la data. Voleva almeno sapere se la lettera era scritta d’oggi o d’ieri. Guardiamo se fosse possibile di raccapezzare il giorno.

E così dicendo, Powrócił najlepszy razem dwa kawałki podartego listu.

Choć Clarenza poszukiwać jego oczach daty, To był fakt odpoczynku dla oczu tych słów:

– „Uwielbiony Clarenza!».

– „Uwielbiony”!… rumowisko, które jest niczym. Jest to pierwszy raz, kiedy się ze mną taką pewność. A tu co mówi?

– „Jestem zmęczony widząc mnie tak okrutnie traktowane”.

– Jeśli on jest zmęczony, tym lepiej: Jestem zmęczona, i tak znaleźliśmy się w pełnej zgodności. mnie na? Jest to godzina patrzę na dzień i nie trafia do mnie znaleźć. Widzimy trochę -. I Clarenza nadal płynąć z jego oka pismo, i, widzialne mieszaniu, czytać między zębami:

– „Jestem zmęczony widząc mnie traktować z takim okrucieństwem. I prosił tysiąc razy, aby dostać dziesięć minut… zaledwie dziesięć minut wolności, do intymnej rozmowy…».

– kukułka! – Wykonane Clarenza, zerwanie – Nie jestem Emilia! Drogi hrabia, Tym razem nie masz racji – Następnie kontynuuje czytanie.

– «Clarenza! jeśli prawdą jest, że nie wiesz jak zorganizować te dziesięć minut wolności, pozwól mi sugerować, że będę. Dzisiaj wieczorem można ustawić, aby przejść do teatru. Nie mógł opuścić swoją siostrę, aby przejść i znaleźć pretekst do pozostania w pomieszczeniach zamkniętych? dubitereste może mnie? Myślę, że zasługują na zaufanie, i jest w istocie aktem wiary, że pytam. Jeśli mnie zaprzeczyć, Ja nie nadaję się pozostać godzinę dłużej w tym domu, i przysięgam na Boga (widzi niewinność moją intencją) di andarmene questa sera medesima».

– Dio volesse – Said Clarenza, gettando i pezzi della lettera nel fuoco. – Almeno così sarò fuori d’ogni pericolo! Così potrò riacquistare la pace e la tranquillità, che ho perduta. Ma se ne anderà davvero? Dovrò starmene alla sua promessa, al suo giuramento? Nie, nie: a scanso di pentimenti, è meglio che ci provveda da me e subito.

E suonò il campanello.

– Dov’è il padrone?

– È nel suo studio col marchese Sorbelli – odpowiedział Bettina.

– Che cosa fanno?

– Urlano e strillano come due calandre.

– dobrze: quando avranno finito d’urlare, dirai a Federigo che passi da me: ho bisogno assolutamente di vederlo: hai capito?..

– Buona notte, Clarenza – disse Federigo, wprowadzając pokój z kapeluszem na głowie, a paletot umieścić na nim, in atto di uscir di casa.

– Giusto te! Dove scappi con tanta fretta?

– C’è giù, in carrozza, Marquis Sorbelli, czeka na mnie. Obiecałam przedstawić mu dzisiaj w naszym małym Komisji Wyborczej. A ty co robisz i Noriny? W związku z tym pójść do teatru?

– Myślę, że tak: Valerio najmniej obiecał nas odebrać.

– O! Jeśli on ci obiecał pewnością nie brakuje.

– Chciałem ci coś powiedzieć.

– Po teatrze, proszę bardzo. Teraz tam czeka na mnie markiz, a ja nie chce czekać. To coś pilne.

– I pospiesz się w dwóch słowach. Istotne jest, absolutnie niezbędne, by jutro Mario odejść od naszego domu.

– Clarenza! nie byłoby niczego zbyt? – domandò Federigo, turbandosi i patrząc w twarz żony.

– Pan Marquis czeka – mówi Bettina, wychyla się drzwi pokoju.

– Wracam. Clarenza powiedzieć mi wszystko szczerze.

– I dlaczego tak alarmów.

– Ale potem, co było?

– Nulla, nic, il gran nulla.

– Voglio saper tutto.

– E io ti dirò tutto. In questa casa ci sono due donne…che non sono né vecchie né brutte… Il paese è pettegolo: e io non voglio ciarle intorno casa.

– powiedz… forse la Norina?..

– Io ti ripeto che non voglio ciarle: e Mario, al più tardi domattina deve uscire di casa nostra.

– Bisognerà dirglielo con buona maniera.

– Con buonissima.

– O non potresti dirglielo tu? – domandò Federigo a sua moglie.

– Io no!

– Ma chi è che ha messo Mario in casa nostra?

– Io.

– E tu, następnie, licenzialo.

– Nossignore: è una parte che tocca a te.

– Ma perché tocca a me?

– O! bella!… parla… perché tu sei il marito.

– Clarenza!

– O! insomma, quando ti dico che non c’è e nulla, mi par quasi un’indiscretezza quella d’insistere!…

– cierpliwość! część konieczności zrobienia jest trochę’ dura, e l’avrei ceduta volentieri a te: ma se la ho da far’io, zrobię to. To jest bardzo pilne?

– Jeśli można, lepiej dzisiaj: To nie jest, jutro na pewno.

– Pan Marquis!… – mówi Bettina patrząc znowu na drzwi.

– On ma rację: Jestem teraz; powiedz mi Bettina: Pan Mario jest w domu? – domandò Federigo, z tym mieszaniem pośpiechu człowieka, kto chce stać się myśl, zanim wyjdziesz z domu.

– Pan Mario poszedł w dwóch – mówi Bettina – i nigdy nie wrócił. Przybyli, aby ostrzec go, że jego wuj, i że był pobyt na Locanda Maggiore.

– stryj? – odparł Federigo; – Więc minister jest w mieście?

– par yes – rispose Clarenza.

– Czy wiesz, że jeśli John nigdy nie otrzymał odpowiedzi do tego słynnego listu?

– Nie sądzę.

– I droga! swoich bliskich! – krzyknął Federigo, śmieje się z zębami. – Ja mu powiedziałem: Bada Mario: nie wysłać ten list: Będę drażnić. Nossignore: Chciał wysłać na życie. Będziesz przypomnieć, że polecił mi, dlaczego mu go do stacji po all'uffizio. Z drugiej strony, lepiej w ten sposób: jeśli niestety wuja ministra, zadowolił bratanek, dziś chciałbym znaleźć w ciekawy wstydu.

– w co?

– Będziesz dobrze zrozumieć, że powinniśmy, I rimandassi powrotem Croce!

– uhm!… forse nie!

– Forse, sì.

– Forse, nie.

– Tam chyba jest podejmowanie, jak mia: Albo jesteśmy mężczyzn, czy jesteśmy chłopcy…

– Dość, dość; reszta znam na pamięć – Said Clarenza, znudzony.

– Jest to kwestia zasad…

– Jeśli wam powiem, że wiem resztę.

– Masters, padronissimi, że’ Lords Ministerstwa mieć ją ze mną…

– Jeśli po trochę więcej, Wyjeżdżam.

– reszta, – disse Federigo, skoków ze styczną, – Przykro mi, że to zwolnienie z Mario, jest tak nagłych: inna sprawa…

– inna sprawa, czyli?

– Inny przypadek to sprawa, że ​​w dwóch lub trzech dni, najwyżej, mógłby stopić ze sobą.

– To znaczy?

– Mario w dwóch lub trzech dni, jeśli idzie z pewnością.

– I gdzie to idzie?

– Prawdopodobnie odejdzie do długiej podróży przez Niemcy.

– Solo?

– Nie, z żoną.

– Jak na przykład! coll'Emilia?.. porwać za sobą; ale to jest żart – Said Clarenza, ridendo.

– Nie żart: to historia.

– Czy on nie rozmawiał separację?..

– Ale to oddzielenie! jeśli powiem, że wszystko, co hałas był niczym więcej niż wybryk Mario!

– Więc mąż i żona są w sposób przeznaczone, siedzieć?

– Wszystko o mój! W tych dwudziestu pięciu lub trzydziestu dni, Miałem bardzo aktywną korespondencję z matką i coll'Emilia.

– Bravo naprawdę? i nie powiedzieli mi nic? – Said Clarenza, ukrycie ledwo furia, miał krew.

– Miałem spowiedzi, Mario zrobił mi przysiąc, że mówi o pojednaniu pozostanie tajemnicą między dwoma z nami!

– Senti! czułem! – replicò Clarenza, chichocząc złośliwie, – Więc Pan Mario chciał, że była to tajemnica dla wszystkich?

następnie, zmianę pitch, continuò:

– Jak dla ciebie, powiem: zrobiłeś źle w środku wejść w ten bałagan.

– Dlaczego?

– Dlaczego miałby nie rozsądny człowiek wkłada w usta między mężem i żoną plotek… gdyby były zepsute, tym gorzej dla nich: Musieli myśleć fending.

– Nie sądziłem, że cię tak źle.

– Nie jestem zły: Myślę raczej mieć jakiś’ Również z wyroku dla tych, którzy mają żadnego! Già, Widzę, że to będzie fałszywe pojednanie… W miesiącu, najwyżej, ponownie: i chcę dać Ci długo.

– I wtedy, Mam nadzieję, że nie. Będąc w samym środku tej sprawie, Doszedłem do wniosku, że tych facetów, ostatecznie, Chcą sobie dobrze.

– Słabe Federigo! come sei ingenuo alla tua età!…

– Padrona di darmi dell’ingenuo quanto ti pare. Io, jednak, ho veduto tutte le lettere che si sono scambiate fra marito e moglie, in questi ultimi giorni, e ti assicuro che mi paiono innamorati, gorzej pierwszy!

– Davvero? E tu ci credi sul serio? Jaskinie; può darsi benissimo che l’Emilia sia innamorata ancora! Non dico di no; povera figliuola, ha un carattere così leggero!… ma in quanto a Mario, ne dubito assai… oh! ne dubito assai.

– Anche Mario è innamorato, credilo!

– Mario, nie.

– Nie? e com’è che lo sai?

– Lo tak… perché lo so…

– że?

– Me l’ha detto lui.

– Lui? e perché te l’ha detto?

– Oh bella! perché gliel’ho domandato.

– A dirti la verità, Myślę, że pytanie trochę’ niedyskretny.

– A me, zamiast, mi pare naturalissima.

– dobrze, se vuoi saperla tutta, Mario ti ha detto una bugia.

– Ci riparleremo a suo tempo.

– Ne vuoi una riprova di più? Figurati che la Bettina mi ha raccontato che ieri mattina, essendo entrata improvvisamente in camera di Mario, lo ha trovato col ritratto di sua moglie in mano, che lo copriva di baci.

– Imbecille!… lezioso… – fece la Clarenza con un garbo ineffabile di nausea e di dispetto. – Certe svenevolezze in un uomo non le posso soffrire… E poi… resta da vedersi se quel ritratto era veramente quello di sua moglie.

– Per codesto, lo era di certo. Tant’è vero che la Bettina mi disse: «Com’è bella la moglie del signor Mario! Somiglia tutta alla signora Clarenza!…».

( – Era il mio ritratto! grande imprudente!… – pensò la moglie di Federigo dentro di sé, facendosi rossa in viso; quindi seguitò a dire). – E questa riconciliazione quando avrà luogo?

– Fra due o tre giorni. L’Emilia ha scritto che ci farà sapere, za pomocą telegraficznie, dokładny dzień i pociąg z którego przybywa na stację.

– Mam nadzieję, że anderanno inn…

– Jest prawdopodobne,.

– Nie jest prawdopodobne,, lub mało prawdopodobne. Bądźmy jasne, że w domu nie chcą ich… Rozumiesz?.. I warunki niniejszej ugody?

– W prostocie. Ani słowa, nawet jedno słowo o. para, spotkanie na dworcu, Ci abbraccieranno, Ci bacieranno…

– szukać!… szukać!… bardzo droga!… Chcesz mi powiedzieć,? Pewne giuccherie prawie robi mi się niedobrze!…

– Kiedy skończą wszystkie kary formalności, Będą one zachować pół dnia, po prostu mieć czas na pnie i skorzystać z lotu do północnych regionów. Bezsporne jest, że uzgodnione i pielgrzymki, all'estero, nie powinna trwać krócej niż rok.

– jeden rok?..

– jeden rok: tak to jest stała, dla dobrego powodu, że świat, który jest długi i krótki język pamięć, mają dużo czasu, aby zapomnieć o wszystkim.

– A jeśli Mario nie chce odejść?.. – zapytał Clarenza, On śmieje się jak szalony; tak aby nie widzieć łzy, w jego oczach.

– Codest jest pomysł – disse Federigo.

– Un’idea! Łatwo jest powiedzieć pomysł… Chi lo sa: Czasami ludzie są tak kapryśne:…

– Niestety poj, Clarenza: ale jeśli jest on, Sam osobiście Mario, który postawił warunek ten wycieczkę rok!

(- niesławny:… – mruknął zęby Clarenza – i chciałby, że dziś wieczorem oczekując go w domu… Guai do niego, jeśli to się dzieje przed!).

– Pan Marquis Sorbelli… – mówi Bettina, niemal upokorzony musiał powtórzyć to samo.

– Słabe Marquis! Ma tysiąc, dwa tysiące powodów. A teraz idę… – Frederick tak mówią, udał się na spotkanie z wielkim pośpiechu i kapelusz paletot, że, w trakcie rozmowy, On położył na stole pół.

– Słuchaj, tu chwila! – dodał żonę, trzymając go za ramię.

– Pozwól mi odejść.

– Pomyślałem o jednej rzeczy.

– A che cosa?

– Ponieważ to jest być pacjent przez trzy lub cztery dni nadal, Myślę, że byłoby lepiej poczekać i nie powiedzieć mu niczego.

– dobrze, oczekiwać… I zrobić to na swój sposób… zamknij się! jeśli się nie mylę, To Mario: Jego głos jest z pewnością.

– Animo, Federigo – Said Clarenza, chciał być sam, – nigdy się spodziewać, że słabe Marquis.

– pędzę. I powiedzieć słowa Mario, i bieg.

– zwykły. Pozwól mi powiedzieć: Myślę, że miło brak edukacji wymusić szacunku osobę, jako markiza Sorbelli, aby ci niemal sługę.

– Nie będzie zainteresowany – Fryderyk odpowiedział, uśmiechając. – Marquis jest kandydatem do teraz; Więc to się do niego, aby moje wygodne; Kiedy następnie zastępcą, niewątpliwie, niestety, że będą mnie dotknąć, aby go przedsionek.

– Czy jesteś grand'ostinato. dobrze, jeśli nie chcesz zostawić, I ja pójdę – Clarenza i wyszedł z pokoju, który miał diabła do włosów.

– Co nowego? – zapytał Fryderyka Mario, z dziecięcą ciekawością.

– Jest coś – powiedział Mario, uśmiechnięty – a ja prawie nie boi się znaleźć w domu.

– Opieka Coś? Napisał Emilia?

– Nie. Od Emilia teraz nie mamy nic, ale oczekują przybycia telegramu: Jest jeszcze inna nowość… NOK?

– Co?

– Teraz jest mój wujek.

– Ah! To przybył?.. – soggiunse Federigo, obojętnie.

– Nie wiem nic?

– Nulla. Z drugiej strony, odsetki, które chcesz mieć dla mnie przyjazd ministra? między mną a ludźmi rządu, Jest oceanem połowie.

– na cele charytatywne – disse Mario, żartujesz – nie mówimy o oceanach! Poznałem kilka oceany, w polityce, które są rasciugati w każdej chwili, i stały się liczne strumienie, które mogą przejść na suchej ziemi. Jak może przenośni, Wuj nigdy nie odpowiedział na to pismo…

– To było łatwe do odgadnięcia.

– Ponadto on odpowiedział z faktem,.

– Przez sam fakt? czyli? jak masz na myśli?..

– Pan Marquis Sorbelli… – Bettina szepnął, szeptem, bliżej do swego pana.

– wielki złośliwiec! Dwie minuty i wydostać się szybko.

– Mówi więc nie chce czekać – dodała cicho starą panną.

– Co jeśli idą, następnie! – odparł Federigo; Następnie zwracając się do Mario:

– Dunque, mówiłeś?..

– I powiedział, że minister wręczył mi kopertę dla Ciebie.

– Pakiet dla mnie?.. Nie wiem, z konieczności otrzymać dowolną paczkę z Ministerstwa.

– Caro mio; Ambasador nie przynieść – i tak mówią, Mario wyciągnął z kieszeni snop, i oddał go do męża do Clarenza, który, unoszące się nad oczami, Ona czyta niemal drżącym głosem: – „Na Rycerz Federigo Fabiani”. Ah! wreszcie!… – wykrzyknął Federigo.

– że?

– znaczy – powiedział drugi, ledwo powstrzymując wzruszenie. – To znaczy, w końcu musiał się z nim nawet tego zła. Mario? pokrywa się ze mną, jeśli powiem ci. ale ze mnie kiepski żart.

– Caro mio: I nie będzie moja wina.

– Zobacz niektóre’ jak zakłopotany pan umieścić. Wiesz dobrze, że jestem człowiekiem logicznym, Powstały w człowieku…

– dobrze.

– dobrze, Nie przyjąłbym rozróżnienia, że pochodzi z Ministerstwa, Zawsze walczył.

– Jeśli nie chcesz; a ty rimandala.

– odwlec! Jest oczywiste,. A twój wuj?.. jest obrazą miły i dobry, Zrobiłbym mu.

– Gdybym był tobą, Nie chciałbym mieć tak wielu aspektach; Chciałbym odnieść krzyża, i szczęśliwy noc.

Federigo rimase muto e soprappensiero, per due minuti: poi, voltandosi all’amico, gli domandò tranquillamente:

– Dimmi un poco: come si costuma in queste circostanze disgraziate? Usa scrivere una lettera di ringraziamento?..

– Na zawsze, sì.

– Ma io, resta inteso che non rispondo nulla – disse Federigo, ingrossando la voce.

– Padronissimo – powiedział Mario, che aveva capito il debole dell’amico. – Nessuno ti può costringere a fare una cosa contro coscienza.

– Tutt’al più potrei rispondere due versi… due soli versi di formalità… tanto per far sapere che ho ricevuto il plico.

– Dość, e ce n’è d’avanzo.

Federigo andò al tavolino di mezzo, e preso un foglio da lettere, e postoselo davanti, disse a Mario:

– Fammi il piacere: tu che hai pratica in certe cose… dettami queste poche parole. Bądźmy jasne: parole liberalissime e senza ombra di cortigianeria.

– Vai pur là, e scrivi – replicò Mario, avvicinandosi al caminetto; i wysoki, Zaczął dyktować: – „Pan minister”.

– „Mr.…„Opowiedz mi trochę – Zapytał drugi, podnosząc głowę i zatrzymując się, aby napisać – byłoby lepiej, aby nadać mu jakiś’ re’ekscelencja.

– fai ty: ale wyrażenie „Pan minister” jest znacznie bardziej szczery i nieskrępowany.

– Prawdą jest,; Ale ministrowie, credilo do mnie, zachować nam Excellence: wiedzieć pewne rzeczy. Chcesz zrobić to po swojemu? Dajmy mu "ekscelencja.

– Dajmy mu’ekscelencja – Mario dodano, ridendo: Potem nadal dyktować: – „Jestem wrażliwy na cześć…».

– Że „wrażliwe” wydaje się nieco’ krótki – Said Federigo. – Jeśli stawiamy zamiast „wrażliwe?».

– Masz rację. „Bardzo wrażliwy” jest dłuższy. Więc zaczyna dobrze: „Jestem bardzo wrażliwa na cześć…».

– honor… honor! – borbottò fra i denti Federigo. – Nie sądzisz, że byłoby lepiej, zwany „wysoki zaszczyt?».

– Alt? w tym przypadku wydaje mi się słowo nieco’ zbyt nienaturalny.

– pęcherzy, nie. Rzeczywiście wydaje mi się bardzo często słowo, a które nieustannie dąży. Diffatti mówi „wielki szacunek” i wielki szacunek… nawet wtedy, gdy jest on pisanie nic nie mówić.

– Rozumiem, przyjacielu – disse Mario, znudzony – Co wiesz więcej niż ja: Więc spisać list: eppoi, jeśli wierzyć, Mogę zabrać mu.

– Zrobisz mi prawdziwy prezent – On odpowiedział Federigo. Tak pisał do nas w ciągu kilku minut, zamkniętym w kopercie, i, dostarczając je do hrabiego, powiedział ponurym grzmot głosu i melancholijna: – Teraz muszę wam dać mi próbę prawdziwej przyjaźni.

– mówić.

– Wiesz ciężar, Zawsze Biorąc pod uwagę te drobiazgi, Te dzieci od giuocattoli…

– Lo tak! lo so… – Przerwał drugi, ridendosela w rękawie.

– Jeszcze: Żałuję tego, co pozostanie tajemnicą między dwoma z nami: którzy nie wiedzą nawet powietrze. Co można powiedzieć? Czuję się tu coś, co mnie brzydzi – (i dotknął brzucha z serca). – Rozumiem, że człowiek to zwierzę zwyczaj, i że w tym świecie jesteśmy przyzwyczajeni do wszystkiego: ale, już, Mówię prawdę, Czuję, że nie mogę pogodzić się miano rycerz.

– Znaczy dobrze twój wstręt… a tu ręka. I uroczyście przysięgam, nie mów nikomu.

– My jesteśmy wyczyścić: ktoś!

– nikt!

Weszła hala Clarenza: Może uważał tylko znaleźć Mario: ale ponieważ nie było Federigo, Był bardzo zły; voltasi wdziękiem i złośliwy wobec męża, gli disse:

– Jak na przykład? jesteś zawsze tutaj?

– zawsze tutaj! – powiedział drugi, nie podnosząc głowy, i towarzysząca odpowiedź z rodzaju westchnieniem.

– I tym podobne rzeczy? Co się stało?

– Nulla, nic.

– say, Mario; co było? – zapytał Clarenza, un poco impensierita.

– Ti ripeto, che non c’è stato nulla – krzyknął Federigo, arrabbiandosi. – Una delle mie solite fortune. Guarda! – i, nel dir così, si cavò di tasca il plico del Ministero, e lo passò in mano alla moglie.

Clarenza posò gli occhi sull’indirizzo: e dopo aver vista la provenienza, e dopo aver letto sulla sopraccarta «Al cavalier Federigo Fabiani» restituì la lettera al marito, esclamando con vera consolazione:

– O! sia ringraziato il cielo! Finalmente sarai contento!

– Contento io? Ja? Vai pur là, che l’hai indovinata.

– Jak dla mnie, lo dico francamente, sono contentissima.

– Tutte uguali le donne! – disse Federigo, ingrossando la voce. – Avete una vanità che passa qualunque misura. dla bardziej, Clarenza, intendiamoci bene. Ti avverto una volta per tutte. Sappi che questa cosa deve restare un segreto fra noi tre – (accennando anche a Mario). – Dunque bada bene di non lo dire a nessuno! nikt, a zwłaszcza że z rozmowny Noriny.

– Sir rycerz, moi szanuje – disse la Norina, skoki w pokoju, i kłaniając się przed komicznie brat.

– Ah! Norina! – odparł Federigo, co gniewnie – to nieostrożność… to pragnienie, aby trzymać swój nos we wszystko zaczyna wyschnięcia. Z kobietą, jak ty, na nogach. Jest bezużyteczny w domu tam Sieno drzwi i bram.

– nieproduktywny?

– inutilissimo. Bo przynajmniej czułem zawsze powiedzieć, że drzwi zostały wykonane celowo, aby uniemożliwić innym, którzy wiedzą, co chcemy wiedzieć nie może.

– Jest to również NIEWŁAŚCIWE pomysł – Dodał Noriny, ridendo. – Nie każdy myśli w ten sam sposób. Io, per esempio, Zawsze wierzyłem, że drzwi zostały wykonane jedynie, aby móc słuchać tego, co mówią inni. Jest to opinia jak Twoja, i muszą być przestrzegane.

– Nie mówimy jeszcze na dzisiaj. Ostrzegam cię z obowiązku zachowania poufności: i nie mów nikomu! ktoś. o: ale markiz Sorbelli jest zawsze czeka na mnie w dół? Czujemy się trochę.

Frederick zadzwonił.

– Grała ją, signor Federigo?. – mówi Bettina, entrando in sala.

– brava, Bettina! Tak lubię: Zadzwoń do mnie zawsze Federigo.

– Albo jak ma to nazywasz?

– Guai a te, jeśli raz, raz, można pokonać powiedział Knight.

– Jak na przykład! jak! – Płakała starą panną, wesoło – który otrzymał tytuł szlachecki, lei? Bardzo drogi! Było to zarówno, biedny mistrz, że jeśli stopiony!…

– mamy struggevo, klakson! Niewiele dyskurs, i wygląda raczej na to, co mówię: Powtarzam więc, że nazywam się Frederick, Chcę być nazywany Federigo, iw moim domu nie musi być ani rycerze, Urodzony Commendatori. Powiedz teraz także do Franciszka i kucharza.

– Nie wątp, Sir rycerz.

– Basta così. Teraz chciałem cię o coś zapytać; Marquis zaczęło?

– Będzie to prawie pół godziny – mówi Bettina. – Wypuścił jak jeżozwierz. Gdybyś wiedział, ile powiedział Kozak!…

– przeciwko mnie?

– przeciwko niej!

– Bravo Pan Marquis: dołożymy wszelkich rachunków w momencie. wygląd, all'urna, Nie wątpię, pojawienie urn! Ciekawe te Squires stojących. Dlaczego niektóre’ tytuł, znalazły domu pajęczyny, Par być Bóg wie, że!… Quant'a mnie, per esempio, baratterei nie mój skromny krzyż rycerza ze wszystkimi ich herbami: mam rację?..

– święty! – Mario dodano; – powiedz mi coś: i teraz, na której stronie są skierowane?

– Jakie cuda? – On odpowiedział Federigo, guardando l’orologio. – To mój czas: Ja, Według mojego zwykle (zwyczaj teraz niż dziesięć lat), Appiani idę do domu i zrobić moją grę w szachy.

– Nie można pozostawić go na jeden wieczór? – Poprosił licznik.

– Impossibile: Jestem pewien, że ta noc nie mogłem spać.

– Non ti dissimulo, che mi dispiace.

– Ti dispiace? e perché?

– Perché il ministro avrebbe desiderato di vederti.

– Me?.. – domandò Federigo, a cui la troppa e improvvisa contentezza fece mandar fuori una nota di falsetto.

– Te in persona. E aggiungi che io gli avevo promesso di accompagnarti stasera da lui!

– Hai fatto male… czyli, non dico che tu abbia fatto male… ale, insomma, che cosa vuole il signor ministro da me?

– Non lo so!

– Il conte non lo sa – interruppe Clarenza – ma è facile supporlo. Il ministro sa che tu sei un brav’uomo, un uomo onesto, una persona moltissimo influente… ed è naturale che desideri di conoscerti personalmente e di stringerti la mano.

– Troppo buono, il signor ministro: ma non ci vado! – disse Federigo, atteggiandosi a uomo inflessibile e resoluto.

– cierpliwość! – replicò Mario, facendo l’atto di non voler più insistere.

– Ti prego, peraltro, di fargli le mie scuse.

– Non c’è bisogno di scuse. Masz swoje powody, dla których nie chce przyjść, właśnie tak!

– I dlaczego nie pójdziesz? – zapytał Clarenza, który żałował ten dziwny upór męża.

– O! bella! Nie idź tam, dlatego, że nie pasuje do mnie. To kwestia dumy charakteru i poczucia własnej godności, a kobiety nie mogą zrozumieć pewne rzeczy.

– Rozumiem cię bardzo dobrze! – disse Mario, rozdmuchu jej nos, aby podłączyć insolentissima śmiech.

– E tu, po powrocie do swojego wuja?

– Natychmiast powrócić: tylko że ja stąd. W międzyczasie, wezmę swój list i zrobię swoje wymówki.

– Jeśli czekać dwie minuty, możemy zrobić trochę drogę wzdłuż.

– I szybko.

– Zaledwie dwie minuty.

– Błagam więc można się spieszyć.

– Czas potrzebny, zmienić mi ten płaszcz, to zaczyna być trochę’ zbyt ciężkie do sezonu.

Federigo opuścił pokój.

– Ditemi, Mario, e vostro zio si trattiene molto? – zapytał Clarenza, tanto per dir qualche cosa, e per dissimular la sua stizza per la Norina, che si ostinava a non volersene andare.

– Mio zio parte stasera col treno delle otto e mezzo per San Giusto.

– Senti!

– To, probabilmente, io gli terrò compagnia.

– Partite anche voi?.. – chiese Clarenza, strascicando la voce con un podi canzonatura.

– Non è punto difficile.

– E quando sarete di ritorno?

– Chi lo sa. Non lo so nemmeno io. Dipende tutto da una risposta, che aspetto… – disse, guardando negli occhi la graziosa moglie di Federigo, quindi soggiunse subito, per non dar tempo alla Norina di fantasticare:

– E queste due belle signore vanno poi stasera al teatro?

– Tak – rispose la Norina. – Aspettiamo giusto il signor Valerio, il quale ha promesso di accompagnarci.

– C’è una bella commedia?

– Non lo so davvero: io vado al teatro, per andare al teatro.

– I idę do teatru nie pozostać w domu – dodana Clarenza, lekko podkreślając ostatnie słowa.

Scommetto che avete un podi paura a restar sola in casa? – domandò il conte, uśmiechając się z zamiarem.

– Zgadłeś! Obawiam się, że z nudów. Trzy samotne godziny są zbyt długie. Co masz teraz, Mario?

– Osiem pobliżu.

– Jeśli utrzymywał się nieco dłużej, spóźnić się na pociąg, i nie może towarzyszyć swojemu wujkowi.

– Pojawienie się tego błogosławionego człowieka Federigo… O! Ale jest mnóstwo czasu: pociąg powinien jechać na ósmej trzydzieści, i zawsze spowalnia dziewięć lub dziesięć minut…Scusate, Pani Clarenza: i dlaczego się śmiejesz?

– Śmieję się, aby zobaczyć Ci kłamać tak poważnie.

– że?

– Dla reguły, Nie zostawię was dzisiaj!

– Przysięgam poród. Obiecałem wujkowi. i dlaczego, przepraszam, Powinienem powiedzieć jedno na inną?..

– O San Giusto! – powtarzał Clarenza, guffawing z wymuszonym śmiechem. – Guarda, dokładnie!… A co ty idź do San Giusto?..

– I tam trochę affaretto.

– Nie jest prawdą,.

– Niestety Clarenza: ale dlaczego dał mi kłamstwo?

– Nie daje żadnych skłamał: Ja po prostu powiedzieć, że to nie prawda! – replicò Clarenza, że, niechcący, Stał się poważny i niemal złośliwy.

– Pan Leonetto! – powiedział dziennikarz, patrząc w hali, i ogłaszając się.

– O! że jest to cud? – zapytał Norina, gestem do zaproponowania.

– wymówka, Moje piękne panie, jeśli zaburzenie: Federigo wyszedł?

– Frederick będzie tu w ciągu kilku minut – rispose Clarenza.

– Muszę zobaczyć go na pewną rzecz… nagły wypadek… Tymczasem profitterò okazję uścisnąć rękę i dać mu radosną-I.

– Skąd wiedziałeś?

– Bettina powiedział mi wszystko. Anzi, jeśli zawartość, Chciałbym zrobić z niego rodzaj zaskoczenia… Vorrei annunziare la sua nomina nel giornale di domani.

E nel dir così trasse di tasca una matita e un pezzetto di carta; i, dopo avere scritto pochi versi, si voltò alla padrona di casa, dicendole:

– Scusate, Pani Clarenza: vi dispiacerebbe di mandare il vostro Francesco alla stamperia del giornale con questo piccolo avviso? –

– wyobrażać sobie!…

E Clarenza chiamò la Bettina, e le dié il biglietto, con ordine premuroso di farlo portar subito da Francesco alla stamperia del «Giornale della Provincia».

– Son pronto! – disse Federigo, entrando in sala, tutto vestito, in abito nero, cravatta bianca, guanti perlati e paletot chiaro sul braccio.

– Bene! bene! – gridò Mario ridendo – dunque ti sei pentito? vieni anche tu dal ministro?

– i dlaczego?..

– Me lo figuro! ti vedo in abito di visita officiale!…

– Officiale?.. tutt’altro che officiale! Mi son cambiato vestito, perché con quell’altro scoppiavo dal caldo.

– Dunque, przyjść lub nie przyjść?

– Impossibile, credilo, niemożliwy! Zapytaj mnie raczej szklankę mojej krwi, i nie mówię nie… ale przez Ministra…

– dobrze, Nie mów o tym więcej: Więc mogę iść?

– Jeśli czekasz na mnie, Czyni drogę razem i jeździć tam.

– Jak daleko?

– Aż do Savi. dla mnie, Jest po drugiej stronie drogi.

– Jesteśmy po prostu! Kiedy masz zrobić tak wiele tam arrivar, Można również wspinać się po schodach – Said Clarenza.

– Nie idź w górę! kiedy powiedziałem, że nie idą w górę, nie udać się. najwyżej, mogę się spodziewać w dół w dół, Biuro w pokoju.

– A jeśli ministra, w przypadku, Chodzi o to że jesteś w dół czekania…

– O! insomma: nie udać się. Wyjdę, Poczekam, ale… ale nigdy nie idą w górę po schodach władzy.

Federigo, wierząc, że powiedział coś pięknego, Pogładził brodę, widzialne zadowolenia.

– Dunque, Federigo, można uścisnąć dłoń? – zapytał Leonetto, krok do przodu.

– Caro mio. Jest to płytki, które nagle spadły na głowę. Przysięgam ci, że nic nie wiedział! tylko wielkie nic!…

– Zobaczysz ogłosił powołanie w papier jutrzejszym! – On odpowiedział reporterowi, powiedzieć od razu coś miłego.

– Zrobiliście źle.

– Davvero?

– Ja bym chciał, że to coś zrobili w tajemnicy! Nie przeczę, że dałeś mi prawdziwy smutek!…

– Quand’è così, łatwo rimediarci… – disse Leonetto, Załadowanie spieszyć, wychodzić z hali.

– A teraz gdzie ucieczka? – Prosił Fryderyka, trzymając go za ramię.

– Biegnę do druku, poszukuje zawieszenie głoszenia. Jesteśmy zawsze na czas.

– Teraz puszcza – On odpowiedział mąż Clarenza. – Nie dobre, a nie złe: więc jest to gazeta prowincji. Jest to gazeta, która nie czytać.

– Bilet jest już w druku – disse Francesco, pojawiać się w drzwiach, w torbie w ręku. – Powiedz panu Mario, Ta torba gdzie mogę zabrać?

– Alla stazione: i pozostawić go do pana Pietrino.

– To naprawdę zdecydował! – szepnął do Clarenza, z złośliwość gryzie wargę.

– Dunque, Moje piękne panie, trzeba dać nakazuje mi z San Giusto? – disse il conte, z gracją iz dużą dozą obojętności.

– Dziękujemy, Mario – rispose la Norina.

– Więc dobranoc i dobra zabawa…

– I dopóki my ponownie spotkać? – zapytał Clarenza, dążenie, aby łatwo.

– Chi lo sa!… Może jutro, a może za tydzień.

Clarenza, że stał, Zbliżył się do hrabiego, i zajęcia się przez chwilę, że wszyscy inni rozmawiali między sobą, zapytała cicho, ale z naciskiem vibrato:

– naprawdę zestawienia?..

– Idź w prawo w teatrze? – szepnął Mario, podając jego żona Fryderyka wygląd significantissima.

– Pospiesz Mario – krzyknął Federigo, odwracając się nagle. – Spóźnię; szachy czekają na mnie.

E il conte e Federigo si congedarono in fretta e se ne andarono.

Norina si affacciò sulla porta, per accertarsi se Mario era proprio uscito; quindi uscì anche lei, dicendo alla sorella:

– Io vado, intanto, di là a prendere la mantiglia e il cappuccio: e tu?

La mia toelette è bell’e fatta – Said Clarenza, guardandosi nello specchio. – Per quel teatro lì, è anche troppo lusso!…

Appena Leonetto rimase solo con la moglie di Federigo, prese una certa aria di collegiale vergognoso: i, quasi avesse avuto bisogno di cercare le parole adatte, per incominciare, balbettò confusamente…

– Ditemi… Pani Clarenza, vorreste mettere una buona parola per me con vostro marito?

– wyobrażać sobie; – rispose inne. – Con tutto il piacere. E di che si tratta?..

– Ecco di che si tratta… voi sapete dicerto… o anche se per caso non lo sapete, ve lo dico io, że nie jest wolne stanowisko dyrektora w Instytucie Azeglio… Twój mąż, jednym z głównych zwolenników tego Instytutu, mają wiele do powiedzenia w tej sprawie… Chcesz polecić go do tego miejsca, osoby z moich znajomych?..

– Swojej wiedzy? – replicò Clarenza, patrząc na reportera z rodzaju ciekawości złośliwego.

– Według mojej wiedzy – dodana Leonetto poważnie – a… Zależy mi bardzo!…

– Może ktoś z Państwa w stosunku?

– Nic więcej!

– Więcej?.. i ta osoba będzie?..

– Panna Armanda, samo, co mówiliśmy razem czas temu.

– Ah! Pan Leonetto! – Said Clarenza, wstając i dźwięk ofiary. – Mówię prawdę: Zastanawiam się, które można polecić mi użyć takiego delikatnego jedną osobę… tak!

– Słucham! – strzelanie dziennikarza, który stał się czerwony jak wiśnia (ładny zrobić dla dziennikarza!). – Przysięgam, na moją cześć, że młody…

– A dlaczego chcesz tracić czasu przeklinać? Nie pamiętasz, że mi powiedziałeś sobie, dobrze zrozumieć, sobie, że panienka poszedł na całym świecie, nazywając siebie tymczasowo Armanda. być może do mnie, aby powiedzieć ci, co należą do rodziny kobiet…bezdomnych, i że zmiana nazwy jak czesanie?

– Lady Clarenza, masz rację: – Leonetto powiedział zmieszany i upokorzony. – Ale gdybym odpowiedział, że będę tego dnia, Mówiąc tak łatwo z Armanda, Wierzyłem byłem młody duch, Chwilę później doszedłem do wniosku, że jestem niczym innym jak imbecile i wulgarny oszczerca?

– Nie ma wątpliwości, – Zauważył Clarenza wdzięcznie: – Jest spontaniczna i wycofanie się dość… ale ma małą wadę…

– Co?

– Przychodzi trochę późno.

– Nie mam nic więcej do powiedzenia! – powiedział dziennikarz, rośnie w akcie chcąc oddalić.

– czuć, Leonetto: nie uciekać; Ja też muszę prosić cię o przysługę.

– syn przez.

– Rozmawiać bezpośrednio z mężem to…osoba… że interesuje cię tak bardzo; ale dispensatemi ode mnie umieścić w słowie.

– dobrze, Pani Clarenza – Leonetto powiedział Frank i zdecydowanym naciskiem – moja wrażliwość nie pozwala mi zostawić cię pod sad wrażenie, że chciałem nadużywać swoją dobrą wiarę i swojej wyśmienitej uprzejmości.

– nadużywa?.. no naprawdę.

– Na poparcie zalecenia, które zrobiłem, Czuję bezwzględną potrzebę czegoś zwierzyć, że do tej pory jest to tajemnicą dla każdego. W ciągu kilku dni Armanda przyniesie moje imię!

– Jak na przykład?.. puszka?..

– Jest tak, Pani Clarenza…

– W tym przypadku, moja miłość, mortificatissima mówią kilka słów, może trochę '… dziki, ale mam nadzieję, że convenir mi, że winy, ostatecznie, Nie wszystkie moje.

– powtarzam: też są. Byłem świetnym facetem: i dziś mogę zapłacić karę moim światłem…

– pocieszam się, Leonetto! – Clarenza powiedział uśmiechnięty i stendendogli ręka – nie jesteś sam! Znam innych, który zakończył szyi poślubić kobietę, z których przemyto usta.

– I że Pan Valerio jeszcze nie widział? – zapytał Norina, entrando in sala, mantiglia klej na ramieniu.

– tu jestem – Valerio wspomniany pojawiające się na tylnych drzwiach. – Poprosiłem cię może czekać?

– No davvero. Rzeczywiście możemy trzymać nas trochę dłużej. Jak dla mnie, Nigdy nie lubiłem przyjeżdżać w teatrze, aby oddzielić kurtynę. Tak, nominalną tego gentuccia, chodzić do teatru, tylko na pokaz, Nie jest to?… E tu, Clarenza, Czego nie wysyłać swoje rzeczy do wzięcia czasu?

– Do tej pory nie pochodzą więcej – On odpowiedział za żonę Federigo, robi znudzony, i znużeniem opierając głowę na krześle. – dziś wieczorem, Zostaję w domu.

– Siedzieć w domu? – siostra odpowiedziała energicznie.

– Chyba trudno rzucić!… Poza tym, aby powiedzieć prawdę, Jestem jak Valerio: I naprawdę cieszyć się muzyką: ale proza… oh! Dio!… proza!…

– dla mnie, – Said Valerio, – proza ​​proza ​​jest zawsze.

– Nawet gdy jest w poezji! – dodał, śmiejąc Federigo żonę.

Norina został urzekło: On myśli o czymś z niezwykłym ustawienie w niej. kiedy ocknął, Mruknął między zębami: Transakcja nasili… i bardzo!…Mam nadzieję, że mój list został wysłany w czasie! E no se, pazienza! Są rzeczy tego świata.

Quindi, podane wzruszenie ramion, On wrócił do zwykłego wesołość i jego dobry humor, i rivoltasi do dziennikarza, zapytał, śmiejąc:

– i tak, Leonetto, jak ten słynny stary termometr?..

Dziennikarz chciał być abstrakcyjny, człowiek w głębokiej przygnębienia, MA la Norina, z dziecięcą beztroskę, petulant, nalegała:

– I że włosy ubogich? Oni zawsze przebywał na trzydzieści dziewięć i pół, czy w tym czasie rodziły? Słyszałeś, Valerio, włosy trzydzieści historia i stary termometr? – (a tu wielki śmiech).

– Dość, dość, Norina – Said Clarenza, szkoda z niewymowną tortur, cierpiała słabe Leonetto. – Skąd Prolix! po uruchomieniu, nie zatrzymują więcej!

In questo mentre, Bettina natknąłem pochopny w pokoju, annunziando:

– Hrabina Emilia.

Ramy zdumienia i zaskoczenia uniwersalny!

Po wszystkich pocałunki i uściski wszystkich, którzy uczestniczą w podobnych okolicznościach, Wszystkie kobiety, które go kochają i tych, które nie mogą znieść się nawzajem, Clarenza, za pierwszy, płakał, przy jej przyjaciel obu rąk.

– Ale to jest prowizoryczna droga!

– A gdzie jest Mario? – Poprosił Emilia.

– Mario dzisiaj nie wyświetlać! – Dodał Noriny, uszczęśliwiony, że jego list dotarł na czas.

– A ponieważ widzę?

– Ponieważ pociąg pozostawiając osiem i pół do San Giusto. Towarzyszył ministrowi.

– Dlatego wuj został tutaj?

– To odbyło się kilka godzin.

– widziałam tak chętnie. Federigo?.. Że perła człowieka męża? – powiedział, zwracając się do Clarenza.

– On jest wielki: ale on jest z. O tej porze będzie Appiani domu robić swoje zwykłe szachy do północy.

– Założę, Clarenza, mnie nie oczekiwać… dzisiaj wieczorem?…

– Io no!… – rispose inne, Proszek’ sconcertata dalle occhiate indagatrici e penetranti, colle quali la saettava la moglie di Mario. – Stasera non ti aspettavo… ma però sapevo che saresti stata qui fra due o tre giorni al più lungo.

– Prawdą jest,!… ho voluto anticipare la mia gita di qualche ora… e ti dirò perché. È stato un capriccio… m’ero messa nell’idea di arrivare qui all’improvviso, senza che nessuno ne sapesse nulla… e specialmente Mario…

– Una sorpresa?

– Precisamente.

Così dicendo, l’Emilia prese per la mano le due amiche, e dopo averle condotte con molta disinvoltura verso il pianoforte, situato in un angolo della sala, disse loro pianissimo, e con un certo garbo comico della fisonomia:

– Con voi non ho misteri, e posso anche dirvi il motivo di questa bizzarra risoluzione. Pochi giorni addietro ho ricevuto per la posta una lettera, che veniva di qui…anonimowy list i ciekawy…

– Mój list! – wyszeptał w jej Noriny.. Byłem pewien, że zrobi jej wpływ.

Comincerò dal dirvi che la lettera era firmata Folletto. -. a, między innymi, To był pełen błędów w pisowni!…

– Sguaiata! – Mruknął siostrę Clarenza: Następnie dodał silny: – Bada veh! że być może celowo dokonano gafy… aby ukryć rękę osoby, która napisała.

– Nie, nie – Hrabina odpowiedział żwawo – Zapewniam cię, że były spontaniczne nonsens, słuszny, spadł pióra z całą naturalnością. Ale to mało ważne. Wiem bardzo dobrze, że ustawa powinna odbywać anonimy: ale powinniśmy mieć siłę mogąc wyrwać przed czytaniem. Po czytać, to jest ponad: Wydają się bardziej prawdziwe prawdziwych listów. Il fatto sta che Folletto si diverte a darmi dei ragguagli curiosi… bardzo ciekawy o życiu, mój mąż prowadzi tutaj -. (i Emilia, z kolosalnym swadą, Utkwił wzrok na jego twarz teraz do Clarenza, Teraz Norina: ale zwłaszcza Clarenza). – list, Kto wie dlaczego, Jest on w całości napisany w języku dziwaczne; takich jak opowieści Clasio i Pignotti. wyobrażać sobie, dla darvene pomysł, który mówi o philanderer że oszukać samotność i źle humor dokonał sądu i trzepotać wokół kwiat: oczywiście, mówi Elf, wokół zamkniętym ogrodzie kwiatowym. Kobieciarzem i kwiaty są bardzo blisko domu: prawie, pod jednym dachem… kwiat, teraz, On oparł się wszystkim pokusom: ale jeśli jego cnota porzucić go? Chodź tu natychmiast, Konkluduje autor listu; Twoja obecność będzie umieścić wyrok w Butterfly: i tak będzie ratować honor kwiatka i spokój tego dobrego człowieka ogrodnika… Rzeczywiście pamiętam bardzo dobrze, że, invece di giardiniere, c’è scritto gardinere, senza lI.

Gardinere? – powtórzony Norina impermalita. – Wydaje się niemożliwe,!

– że?

– znaczy – dodał, ripigliandosi czas – mi pare impossibile che il signor Folletto non sappia che c’è bisogno dellI per scrivere giardiniere. Są to pierwsze zasady języka włoskiego, wszyscy wiemy, w jaki sposób pamięć Avemmaria.

– Zarówno bajka lub opowiadanie? – Poprosił Emilia, nie zapominając o fizjonomii dwóch sióstr. – co ty na to, Clarenza?..

– Dla mnie to wszystko bajka – On odpowiedział za żonę Federigo, starając się ukryć podniecenie, że był na nim. – mama, Jeśli! potrebbe anche darsi che ci fosse un podi storia.

– Nikt z was nie zauważył niczego nigdy?..

– Nic! prawie wszystko! – odpowiedziały chórem dwie siostry.

– Wierzę bajkę zbyt! – nadal powiedzieć hrabiną. – Więcej myślę, i bardziej wydaje się niemożliwe, że Mario może być w stanie… zwłaszcza teraz… w tym momencie…

– Per codesto, jak mia, Wierzę im zdolny do wszystkiego… z dobrego uczynku! – Clarenza powiedział z akcentem stłumionego bólu furia.

– Przy wszystkich swoich wystąpieniach, Mam w domu do północy! – Dodał Noriny, szczęśliwa, że ​​mogę przerwać rozmowę, który groził stać się niebezpieczne. – Idę do teatru. Chce się zbyt? – zapytał Emilia.

– W podróży quest'arnese?

– Wyglądasz świetnie.

– dobrze, Przyjdę do teatru. Więc wieczorem pójdzie wkrótce.

– Bye, następnie, Clarenza! – disse la Norina, oddanie Mantilla na ramiona.

– Jak na przykład! Pobyt w domu? – Poprosił hrabinę z uwzględnieniem szczególnej ciekawości.

– Tak, w domu. Nie czuje się dobrze.

– Czy jest Panu niedobrze? Ach ubogi Clarenza! W tym przypadku, Nie chodzę do teatru albo nie! Voglio restare a farti un podi compagnia.

– Ti prego, Emilia, nie krępować się ze mną!

– Mówię ci, że nie będę!

– jeśli, nudzić. Muszę cię ostrzec, że jeśli biorę ten cholerny ból głowy, Muszę spać przynajmniej parę godzin.

– śpij dobrze. Prześpię! Mam tyle potrzebę. Wyobraźmy sobie, że wstałem o ósmej!…

– Czy jak ty!…

– Eppoi… chcesz powiedzieć innym: które, w sercu, Mam przeczucie dziwne! Wiem, że dla mnie jest scioccheria, coś nie zdrowy rozsądek… ale też zacząłem szef Mario… powinna wrócić do domu w każdej chwili.

– Jeśli powiem, że jest to partia!…

– On powiedział do opuszczenia… ale tak jest rozwiane!… Każdy, kto mówi, że nie zrobili później?

– gdzie, gdzie jest ta pani Emilia? – krzyknął Federigo, wchodząc do pokoju i będzie się trząść ręce Hrabiny.

– Skąd znasz moje przybycie?..

– Ta dobra kobieta Bettina! Jak tylko wszedłem do domu, Bettina mi: jej, rycerz, tych, którzy przyszli?

– rycerz!… – Poprosił Emilia zamiast radować.

– na cele charytatywne, Contessa, zadzwoń do mnie Federigo, jak nazywa mnie tak daleko! albo my guastiamo. Peccato del resto che siate arrivata un potardi.

– późno?.. e perché? mam nadzieję, że, zamiast, Przybył w czasie… przynajmniej ja nie stracą tę iluzję! – Dodał, druga zrobić z tym nieostrożny osoby mówiącej w sposób losowy: i w tym samym czasie rozpoczęła Clarenza wyglądać szybko, wydawało się jedną z tych blaskach światła, produkowane przez mały ciałem wstrząsnął pod promieni słonecznych.

– Godzinę wkrótce – ciągnął Federigo – Mario i znajdzie w domu. Teraz dzisiaj musimy być cierpliwi.

– A kiedy kazano iść?..

– Forse, jutro, z południa pociąg.

– Jesteś właścicielem imprezę?

– I towarzyszył mi do stacji: czy raczej, I towarzyszy im zarówno, on i minister.

– I czekałem na pociąg odszedł?

– Nie!

– Allora, Zawsze nadzieję!

– Ja bym chętnie czekał, ale że błogosławiona Mario człowiek zaczął mówić, że powietrze ostygł, i że zrobiłbym dobrze przyjść prosto do domu mutarmi sukienkę.

– To jest tak pełen uprzejmości mojego męża, czasami!

– o uwagi, wiesz, że Mario uczynił mnie dzisiaj jeden z tych wybryków, że będę pamiętać do końca życia!

– Co sprawiło, że?

– czuć, i sędzia dla siebie, jeśli nie idzie prawie limitu żart. Wystarczy wyjść z domu, godzinę temu, udaliśmy się do Locanda Maggiore, gdzie mieści się minister. Oświadczam, że oświadczył wcześniej, że w żaden sposób nie chciał zostać przedstawione Jego Ekscelencji. Miałem swoje powody, aby zachować ten stosunek i po prostu. To wszystko jest kwestią zasad, iz zasady nie robić bałaganu! Raz jesteśmy w gospodzie powiem Mario. „Pure Vai ty, i wykonywać wszystkie twe wygodne: Poczekam tutaj, Uzyskanie spacer i trochę świeżego powietrza. ". Dopo pochi minuti, che ero lì sulla porta dell’albergo, eccoti che scende le scale un giovine, pulitamente vestito, który, presentandosi a me e titubando, mi dice: «Scusi: è il cavaliere Fabiani?». «Per ubbidirla» rispondo io. «Cavaliere! il signor ministro la prega di salire un momento da lui». «Grazie… non posso davvero… eppoi in questo abito». «Io la prego, rycerz, da parte di Sua Eccellenza». «Un’altra volta… stasera è impossibile». Insomma, cavaliere di qui, cavaliere di là, cavaliere di sotto, cavaliere di sopra, ho dovuto arrendermi, e ho finito col rassegnarmi a salire le scale della Locanda Maggiore. Quelle scale saranno sempre il più gran rimorso della mia vita!

– Se indugiamo dell’altro – disse la Norina, alzando la voce – vedo bene che arriveremo a commedia finita.

– Io son pronto – replicò Valerio, infilandosi i guanti.

– a ty, Leonetto, towarzyszy nam? – Poprosił siostrę Clarenza.

– Ja bym się zbyt volentierissimo: ale w rzeczywistości jestem zaangażowany. Mamy, że w kwadrans, żeby mnie znaleźć w ratuszu.

– Niektórzy być może małżeństwo? – domandò Federigo.

– Precisamente – On odpowiedział dziennikarzowi. – Są świadkiem małżeństwa markiza Santa Teodora z panną Edwige Clarence, córka amerykańskiego konsula.

– dzisiaj wieczorem?.. tylko dzisiaj? – Poprosił Noriny z namiętnym żywością, Kto wiedział, nie ukrywać.

– Po pół godzinie – replicò Leonetto.

– Dzięki niech będą do nieba! – Wykrzyknął sprytny wdowa, natychmiast zmianę fizjonomii, i coraz wszystkim spokojny i uśmiechnięty. – Dzięki niech będą do nieba! a teraz powiedz mi trochę, Pan Valerio, Myślę, że obawy były uzasadnione?

– szkoda mi, jak mia, wiesz, że ci, którzy kochają, Wiadomości.

Tymczasem w przedpokoju rozległ męski głos, i odgłos kroków.

– możliwy! – krzyknął Federigo – lecz jeśli się nie mylę, Jest to głos wszystkich Mario.

– wreszcie!… – rzekł hrabia wpadł w pokoju, i działa objąć żonę: – Było to po prostu szczęście szansa!… Wydawało się, że serce mi powiedzieć!…

– i, O tej porze, Myślałam, że już przybył do San Giusto!…

– Muszę podziękować sprawę: sprawa, dzisiaj wieczorem, Był moim aniołem stróżem: Pomyślałem, że mój wujek i ja już wprowadzone w wagonie: maszyna wiał: pociąg był zamiar opuścić: Kiedy uświadamiam sobie,, na odcinku, zapomniał torbę w kawiarni stacji. Skoki do ziemi, i biegnie do kawy… torba zniknęła. „Kto zabrał moją torbę?». „Przekazałem strażnika”, mówi ekspresy do kawy. „A gdzie będę dotrzeć?». „Być może w pokoju pana stacji '. A pas startowy biura zawiadowcy stacji w. Biuro zostało zamknięte. Busso, wezwanie, bestemmio… wreszcie… drzwi otwierają się… Biorę torbę… i wrócić do poszukiwania samochodu… ale w tym momencie maszyna piszczy, porusza się pociąg… a ja…

– E tu, jak to jest naturalne, prowadzony prosto do domu, wiedząc, że jestem tutaj czeka… Twoja żona…

– Nie wiedziałem, na pewno, ale przysięgam, że ja wzorzysty – Mario odpowiedział z tej naturalności, która kupuje mężczyznę, gdy dowiedział się opowiedzieć tę samą szczerość kłamstwo szyi prawdy.

– A teraz co robimy? – domandò Federigo, biorąc radca kleju rozmowę o tym, jak najlepiej spędzić resztę wieczoru.

– Proponuję jedno – Said Clarenza: – wszyscy pójść do teatru.

– Naprawdę nie przyjść – On odpowiedział Noriny apatycznie. – Jest późno!

– Nie było chyba jakaś nowa komedia? – Poprosił Emilia.

– nowy? Non lo so. Ho visto sui giornali che stasera recitavano i Ragazzi grandi.

– Wtedy zdałem sobie sprawę, – disse Leonetto, uśmiechnięty – Jest to bardzo stara komedia, ale zawsze bawi.

 

Dzień po, Mario Conte i jego żona, Byli opuścić, prawo ich stałym, dla długiej podróży (wyjazd co najmniej rok, mówili, że pakt o pojednaniu) przez głównych krajach Niemczech.

Ale hrabina, na szczęście, Zaznaczył, że to był piątek: ostrożnego i osoby powinny unikać wyruszając, dzień bardziej śmiertelna przez cały tydzień!

Czy zgadzasz się z tym zgadzają, para, zamiast podejmowania lot do Wiednia, Szacuje się dobrze zrobili wrócić na kilka dni w domu – i tego samego dnia wyjechał do Genui.

Uroczyste pożegnanie był serdeczny – a czasami commoventissimo.

La Clarenza, Tymczasem złapany, disse piano al conte, ridendo tutta contenta: – Povero Mario?… vi ho dato una bella lezione!…

– A me?

– Voglio sperare che non ve ne sarete avuto a male.

– E potrete credere, Clarenza, che sarei stato capace?.. Ah! nie, mille volte! la mia adorazione per voi aveva un limite sacro, inviolabile… l’amicizia per Federigo!

E Clarenza e il conte, in quel momento, parlavano in buona fede e credevano tutti e due di dire la verità.

Valerio com’era facile a prevedersi, finì collo sposare la Norina… per più motivi, e specialmente per far vedere che era un uomo di carattere serio, e non già un ragazzo – mentre la Norina, dal canto suo, si compiaceva di raccontare alle amiche intime (e tutte le amiche diventano amiche intime per una donna che ha bisogno di far sapere un segreto), si compiaceva, dunque, a raccontare che se avesse voluto, avrebbe potuto sposare il marchesino di Santa Teodora; ma che, zamiast, per dar retta al cuore, si era sacrificata (sic) e aveva fatto un matrimonio d’inclinazione.

Leonetto, il giornalista, innamorato fino agli occhi di Armanda – forse appunto perché dapprincipio ne aveva detto moltissimo male – l’avrebbe sposata anche subito – ma non osava farlo, per paura della marchesa Ortensia.

Per buona sorte la Provvidenza (si vede proprio che c’è una provvidenza anche per quelli che pigliano moglie), si recò a visitare la marchesa, sotto la forma di una bronchite acuta: e il giornalista, profittando della favorevole occasione, condusse dinanzi al sindaco quella fanciulla adorata, che il cielo manifestamente aveva creata apposta per lui.

Quando la notizia si divulgò per il paese, la Sorbelli, ch’era già in via di guarigione, niedbale ukrywa swoją niechęć. markiz, zamiast, Wszedł w szał. Biedak nie mógł pojąć, dlaczego jego przyjaciel domu, przyjść Leonetto, mógł medytować i zawrzeć małżeństwo, Pierwszy nie mówiąc ani słowa przynajmniej Marchesa – markiza, który zrobił tak wiele dla niego!

Po dziewięciu miesiącach, Armanda Dié poród z dziewczyną – alla quale Leonetto volle per forza che fosse imposto al fonte battesimale il nome di ortensia.

Rzecz mocno niezadowolony młodą matkę: ale on był zadowolony Sorbelli, la quale, Wkrótce stał się znany epizod tej intymnej rodziny, dopiero potem porzucił postawę chłodnego i poufne, i udał się do odwiedzenia nowej matki, rozmawiać z nią przez pół godziny z wielkich myśli o macierzyństwie i prognosticando z niektórych znaków specjalnych, że dziecko, popełnił wielki, miał piękne oczy i niezwykłą ilość włosów – podobnie jak jego ojciec!

Od tego dnia, Leonetto i Marquise Ortensia powrócił dobrych przyjaciół, nadal; i że pan markiz, odzyskał niektóre’ spokoju w domu, i pożegnał się z polityką (kraj nie był jeszcze dojrzały do ​​niego), poświęcił się całkowicie badaniu jedwabiu ćma, proponuje rozwiązać problemu, Jeżeli w trakcie choroby nasion, można uzyskać od jedwabnika najmniej do pierwszej jakości bawełny!

Jak dla Clarenza i Emilia, komedia trwała prawie rok: powstały z czasem; pocałował listem – ale, istotnie, między nimi nie może cierpieć.

Czy wreszcie miłego dnia, gdzie żona Fryderyka przestał nagle każdy związek i każdy mecz sparingowy kleju hrabiną – i powód, widocznie, Jest to.

Clarenza okazało się, że Giorgio – George prosto z zwilżania miłości i platonicznych coll'Emilia – przez następujących kombinacji (wszystkie kombinacje, minut do jednej kombinacji inne) znowu odłożył swój kapelusz w domu Mario.

Fakt, la żołądek (są jego własne słowa); tak bardzo, że od rozmowy na osobności z mężem, mówiła ustami robi akt niewypowiedzianego obrzydzeniem: – Nie dziwię się, Emilia, Emilia jest teraz… to, co jest! Kto mnie naprawdę zaskakuje, Mario jest!… A ja myślałem, że był człowiekiem honoru!… To rzeczy!… że rzeczy!…

Stało się to w tym czasie, una sera, Mario, pochodzący z Genui, wszystkie zbladł i przemienione puka domu przyjaciela Fabiani.

Co, Co nie jest, Federico może ostatecznie zrozumieć, że hrabia, które postawiliśmy dziko na magazynie, ma do czynienia z przerażającą dylemat (straszny, Oznacza również, tak bardzo względne!) vale powiedzieć, lub zapłacić – lub postacią hazardzisty uhonorowany… którzy nie płacą swoich długów gry!…

Federigo, dat i wykonane z Mario, że został pasowany na rycerza – Następnie burmistrz – a, za pomocą tego samego świętego, Czuł już zapach Wielki Oficer o w Commendatore, ogłosił wielką zasadę, że "w razie potrzeby przyjacielem, Musi poświęcić dla przyjaciela ", a następnego dnia, z pełnym portfelem arkuszy Banca, wyjechał do Genui, mówiąc do hrabiego: „Poczekaj tutaj; po powrocie, Powiem ci wszystko, i będziemy rozstrzygać wszystko między nami!».

Pociechy Mario, in quel momento, była taka i taka, którzy nie mogli oprzeć się impulsem serca, Zarzuciła mu ręce na szyję swojego przyjaciela, i kilkakrotnie pocałował, zwilżania policzki z kilkoma łzami głębokiej wdzięczności i nieusuwalny.

Frederick uważa się pozostać w Genui dzień lub dwa, najwyżej; zamiast powstrzymał cztery. Kiedy wrócił do domu, pierwszą rzeczą, jaką powiedział Mario był to:

– Wszystko jest rozliczana!. – i była bardzo wesoły i zadowolony, jakby to była jego sprawa.

liczyć, Zmuszony przez okoliczności istotnych, zobowiązany był od samego wieczora.

W akcie żegnał i wyjść frontowymi drzwiami, szepnął Clarenza, z pewnym głosem i akcentem z niektórymi oglądanych oczami, który dał wiele do myślenia: – Nowi, przypominati pisaniamój natychmiast!…

Federigo, że roztropność musiał być trochę dalej, i zamiast, dla niewybaczalnym nadzoru, Był bardzo blisko, Rozumiał słowa, lub przynajmniej wydawało mu je zrozumieć; – Faktem jest, że, patrząc wstecz na, Nie mógł zamknąć oka przez całą noc!

Na szczęście następnej nocy poszedł spać o dziesiątej, i obudziła się następnego ranka, punktualnie w południe!

Dodaj komentarz

Twój e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*