Barbo blua

Barbo blua (audolibro malŝarĝo aŭ aŭskulti mp3)
Charles Perrault (1697)
Tradukado de Carlo Collodi (1875)

Estis iam viro, kiu havis princlando palacoj kaj vilaoj, TTT piatterie d'oro e d'argento, lukso mebloj kaj broditaj, kaj trejnistoj ĉiuj oran interne kaj ekstere.

Sed tiu homo, por lia malfeliĉo, blu barbo aveva: kaj tio, kion li faris tiel malbela kaj timiga, ke estas neniu virino, knabinon aŭ edziĝinta, ke nur por vidi ĝin, Ne forkuros pro timo de la kruroj.

Inter ŝi en najbara, C'estis damo, kiu havis du filinojn, du okuloj de la suno. Li petis edzino, lasante la elekton al la patrino de unu el la du kiu li volis donaci: sed la knabinoj ne volis scii nenion: kaj se vi palleggiavano de unu al alia, ne per trovanta la direkto de rezolucio kasacii viro, kiu havis bluan barbon. La afero do pleje ilia abomeno estis ke, tiu homo estis edziĝinta pluraj virinoj kaj tiuj neniam povis scii, kio okazis.

La fakto estas ke la Blua Barbo, tiel eniri en rilato, le Meno, kune kun sia patrino kaj tri aŭ kvar el siaj amikoj kaj en la kompanio de kelkaj junuloj de la kvartalo, en sia vilao, kie ili restis dum tuta semajno. Ĉu ekzistas, ĉiu estis metita sur trotuaroj, multaj ĉasado kaj fiŝkaptado, dancoj, festoj, manĝetoj: neniu prenis la tempon por turni blindan okulon, ĉar ili pasis la noktoj veni inter ili pri jests: konklude, tion prenis tian bona restejo, che la figlia minore finì col persuadersi che il padrone della villa non aveva la barba tanto blu, e che era una persona ammodo e molto perbene. Tornati di campagna, si fecero le nozze.

In capo a un mese, Barba-blu disse a sua moglie che per un affare di molta importanza era costretto a mettersi in viaggio e a restar fuori almeno sei settimane: che la pregava di stare allegra, durante la sua assenza; che invitasse le sue amiche del cuore, che le menasse in campagna, caso le avesse fatto piacere: in una parola, che trattasse da regina e tenesse dappertutto corte bandita.

Ecco”, le disse, “le chiavi delle due grandi guardarobe: ecco quella dei piatti d’oro e d’argento, che non vanno in opera tutti i giorni: ecco quella dei miei scrigni, dove tengo i sacchi delle monete: ecco quella degli astucci, dove sono le gioie e i finimenti di pietre preziose: ecco la chiave comune, che serve per aprire tutti i quartieri. Quanto poi a quest’altra chiavicina qui, è quella della stanzina, che rimane in fondo al gran corridoio del pian terreno. Padrona di aprir tutto, di andar dappertutto: ma in quanto alla piccola stanzina, vi proibisco d’entrarvi e ve lo proibisco in modo così assoluto, che se vi accadesse per disgrazia di aprirla, potete aspettarvi tutto dalla mia collera.

Ella promette che sarebbe stata attaccata agli ordini: ed egli, dopo averla abbracciata, monta in carrozza, e via per il suo viaggio.

Le vicine e le amiche non aspettarono di essere cercate, per andare dalla sposa novella, tanto si struggevano dalla voglia di vedere tutte le magnificenze del suo palazzo, non essendosi arrisicate di andarci prima, quando c’era sempre il marito, a motivo di quella barba blu, che faceva loro tanta paura. Ed eccole subito a sgonnellare per le sale, per le camere e per le gallerie, sempre di meraviglia in meraviglia. Salite di sopra, nelle stanze di guardaroba, andarono in visibilio nel vedere la bellezza e la gran quantità dei parati, dei tappeti, dei letti, delle tavole, dei tavolini da lavoro, e dei grandi specchi, dove uno si poteva mirare dalla punta dei piedi fino ai capelli, e le cui cornici, parte di cristallo e parte d’argento e d’argento dorato, erano la cosa più bella e più sorprendente che si fosse mai veduta. Esse non rifinivano dal magnificare e dall’invidiare la felicità della loro amica, la quale, anstataŭ, non si divertiva punto alla vista di tante ricchezze, tormentata, com’era, dalla gran curiosità di andare a vedere la stanzina del pian terreno.

E non potendo più stare alle mosse, senza badare alla sconvenienza di lasciar lì su due piedi tutta la compagnia, prese per una scaletta segreta, e scese giù con tanta furia, che due o tre volte ci corse poco non si rompesse l’osso del collo.

Arrivata all’uscio della stanzina, si fermò un momento, ripensando alla proibizione del marito, e per la paura dei guai, ai quali poteva andare incontro per la sua disubbidienza: ma la tentazione fu così potente, che non ci fu modo di vincerla. Prese dunque la chiave, e tremando come una foglia aprì l’uscio della stanzina.

Dapprincipio non poté distinguere nulla perché le finestre erano chiuse: ma a poco a poco cominciò a vedere che il pavimento era tutto coperto di sangue accagliato, dove si riflettevano i corpi di parecchie donne morte e attaccate in giro alle pareti. Erano tutte le donne che Barba-blu aveva sposate, eppoi sgozzate, una dietro l’altra.

Se non morì dalla paura, fu un miracolo: e la chiave della stanzina, che essa aveva ritirato fuori dal buco della porta, le cascò di mano.

Quando si fu riavuta un poco, raccattò la chiave, richiuse la porticina e salì nella sua camera, per rimettersi dallo spavento: ma era tanto commossa e agitata, che non trovava la via a pigliar fiato e a rifare un podi colore.

Essendosi avvista che la chiave della stanzina si era macchiata di sangue, la ripulì due o tre volte: ma il sangue non voleva andar via. Ebbe un bel lavarla e un bello strofinarla colla rena e col gesso: il sangue era sempre lì: ĉar la ŝlosilo estis ravita kaj estis neniu vojo por purigi ĝin respektinda: kiam la sango malaperis parto, floras suferita de tiu alia.

Blua Barbo revenis de sia vojaĝo al la sama vespero, dirante, ke la vojo estis ricevitaj leteroj, kie oni diris ke la interkonsento, por kiu li devis movi de domo, estis preta aranĝitaj kaj tiel avantaĝa por li.

Lia edzino faris ĉion eblan por doni lin al kompreni ke li estis ege feliĉa kun ŝi rapidan revenon.

La tagon poste ŝia edzo prenis la ŝlosilojn: kaj sxi donis al li: sed lia mano tremis tiel, ke povis facile diveni ĉion, kio okazis.

“Venu va”, diss'egli, “ke inter ĉiuj tiuj ŝlosiloj ne trovas ke la ŝranko?”

“Vi Sciencoj”, ŝi respondis, “Mi forlasis supre, sur mia kafo tablo.”

“Atentas vin”, tiuj Barbo-blu, “ke mi volas ĝin nun.”

Sukcesaj senutila ajna ekskuzo por traccheggiare, Prenu interkonsentita ŝlosilo. Barbo blua, post surmetinte la okulojn, demandis lia edzino:

“Kial estas sango sur tiu ŝlosilo?”.

“Mi ne scias vere”, diris la kompatinda virino, blanka ol morto.

“Ah! Ne scias, he!”, replicò Barbo-blu, “ma lo do ben io! Vi deziras eniri en la ŝrankon. Nu, o Signora: Vi eniras tie ĉiam kaj vi tuj povus okazi apud tiuj aliaj virinoj, vi vidis tie.”

Ŝi ĵetis sin ĉe la piedoj de ŝia edzo plorante kaj petante pardono, kun ĉiuj signoj de sincera pento, de esti malobeis. Belega kaj suferigis kiel li, estus fandiĝis roko: ma Barba-blu aveva il cuore più duro del macigno.

Bisogna morire, signora”, diss'egli, “e subito.

Poiché mi tocca a morire”, ella rispose guardandolo con due occhi tutti pieni di pianto, “datemi almeno il tempo di raccomandarmi a Dio.

Vi accordo un mezzo quarto d’ora: non un minuto di più”, replicò il marito.

Appena rimasta sola, chiamò la sua sorella e le disse:

Anna”, era questo il suo nome, “Anna, sorella mia, ti prego, sali su in cima alla torre per vedere se per caso arrivassero i miei fratelli; mi hanno promesso che oggi sarebbero venuti a trovarmi; Li scias, monato’ spuron, kial rapidu kiel ili povis”.

Ŝia fratino Anne levigxas al la supro de la turo kaj la malriĉa senkonsola triumfaj foje:

Anna, Anna, sorella mia, Vi vidas neniun aperos?”.

“Mi vidas nenion krom la suno ekflamoj kaj la herboj kreskas verdaj.”

Sjöstaden Barbo-blu, kun granda tranĉilo en la mano, kiel li kriis ĝi’ pulmoj:

“Malsupreniru rapide! Estas en la, salgo io”.

“Alia minuto, por karitato” respondis lia edzino.

Kaj denove li komencis krii per sufokita voĉo:

Anna, Anna, sorella mia, Vi vidas neniun aperos?”.

“Mi vidas nenion krom la suno ekflamoj kaj la herboj kreskas verdaj.”

“Rapidu malsupren”, urlava Barbo-blu, “Estas en la io.”

“Jen mi estas” respondis lia edzino; kaj la daccapo gridare:

Anna, Anna, sorella mia, Vi vidas neniun aperos?”.

“Mi vidu” respondis ŝia fratino Anna “Mi vidas grandan nubon de polvo veni al tiu parto…”

“Ĉu mi miaj fratoj? ”

“Ohimè neniu, sorella mia: estas grego de ŝafoj.”

“Do vi volas eliri, sì o ne?”, urlava Barbo-blu.

“Alia momentino” respondis lia edzino: kaj ili faris la gridare:

Anna, Anna, sorella mia, Vi vidas neniun aperos?”.

“Mi vidu” ŝi respondis “du kavaliroj kiuj venas ĉi tien: sed ili estas ankoraŭ tre malproksima.”

“Danko estu al Dio”, li aldonis post momento, “Estas niaj propraj fratoj: Mi faros ilin cxiujn signojn, ke mi povas, Rapidu, ĉar vi kaj veni frue.”

Dume, Barbo-blua masoj kriante tiel laŭte, che fece tremare tutta la casa. La povera donna ebbe a scendere, e tutta scapigliata e piangente andò a gettarsi ai suoi piedi:

Sono inutili i piagnistei”, tiuj Barbo-blu, “bisogna morire”.

Quindi pigliandola con una mano per i capelli, e coll’altra alzando il coltellaccio per aria, era lì lì per tagliarle la testa.

La povera donna, voltandosi verso di lui e guardandolo cogli occhi morenti, gli chiese un ultimo istante per potersi raccogliere.

“Neniu, neniu!”, gridò l’altro, “raccomandati subito a Dio!”, e alzando il braccio

In quel punto fu bussato così forte alla porta di casa, che Barba-blu si arrestò tutt’a un tratto; e appena aperto, si videro entrare due cavalieri i quali, sfoderata la spada, si gettarono su Barba-blu. Esso li riconobbe subito per i fratelli di sua moglie, uno dragone e l’altro moschettiere, e per mettersi in salvo, si dette a fuggire. Ma i due fratelli lo inseguirono tanto a ridosso, che lo raggiunsero prima che potesse arrivare sul portico di casa. E costì colla spada lo passarono da parte a parte e lo lasciarono morto. La povera donna era quasi più morta di suo marito, e non aveva fiato di rizzarsi per andare ad abbracciare i suoi fratelli.

E perché Barba-blu non aveva eredi, la moglie sua rimase padrona di tutti i suoi beni: dei quali, ne dette una parte in dote alla sua sorella Anna, per maritarla con un gentiluomo, col quale da tanto tempo faceva all’amore: di un’altra se ne servì per comprare il grado di capitano ai suoi fratelli: kaj la ceteraj gardis sin, edziĝi fajnan sinjoro, kiu faris sxin forgesu cxiujn Heartbreak li suferis kun Barbo-blua.

Do por ĉiuj e.

De ĉi rakonto, kiu datiĝas reen al la tempo de la feinoj, eble vi lerni ke scivolemo, ĉefe kiam oni puŝis tro, ofte alportas lin iu malsano.

Leave a Reply

Via retpoŝta adreso ne estos publikigita. Bezonata kampoj markitaj *

*