Aforismi di Carlo Collodi

Ĉiu, karulino, en ĉi tiu mondo ludas lian parton.
Iuj naskiĝas manĝi kaj tiuj, kiuj naskigxis al esti manĝinta…
(Carlo Collodi, Macchiette)

– Mi do se mi estus reĝo mi kaptu ĉiumatene
belan tason de kafo-kaj-lakto,
sed kun la permeso de la patrino por povi meti viajn fingrojn interne,
pr povos repreni la sukero kaj paneroj de pano en la maldekstra malsupera! (…)
– Mi do se mi estus reĝo mi aĉetus tuj nova gramatiko
kvin rulojn de ĉokolado.
– Mi prefere aĉetas dek ruloj de ĉokolado.
La gramatiko ni pensas la patro.
(Carlo Collodi, Occhi diru)

Fari leporo docle kaj forta, unue prenas leporo.
Kaj esti la prezidento de Respubliko, La recepto recepto
Vi devas preni Respublika – nuancon bonan.
(Collodi, Artikolo sur Fanfulla)

se la bona patro Adamo,
anstataŭ perei al la tento de du belaj pomoj,
ĝi restis por gajni goodies de la regiona de cibreo de donacoj aŭ bifsteko, La Legendo de Eden estus estinta paĝo de prozo nauseating…
(Collodi, Occhi diru)

La aŭtografo estas la plej valora peco da blanka papero.

Ne fidu, Sonny, di quelli che promettono di farti ricco dalla mattina alla sera. Per il solito, o sono matti o imbroglioni.

smeraldoj, perloj, kaj diamantoj | Mi abbaglian vivi kun la brilo okuloj; | Sed la dolĉaj vortoj kaj dolĉaj larmoj | Ili ofte havas pli da forto kaj pli valoro.

Grazia, spirito, coraggio, modestia, nobiltà di sangue, buon senso, tutte bellissime cose; ma che giovano questi doni della Provvidenza, se non si trova un compare o una comare, oppure, come si dice oggi, un buon diavolo che ci porti?

Godersi in pace una ricca eredità, passata di padre in figlio, è sempre una bella cosa: ma per i giovani, l’industria, l’abilità e la svegliatezza d’ingegno valgono più d’ogni altra fortuna ereditata. (da Il gatto con gli stivali)

La ĝentileco lumoj kiuj bell'alme, | Costa foje amaraj suferoj kaj turmentoj; | Sed malpli frue la virto brilas, | Kaj ni pensas homojn akiras la premion.

La storia di Cappuccetto Rosso fa vedere ai giovinetti e alle giovinette, e segnatamente alle giovinette, che non bisogna mai fermarsi a discorrere per la strada con gente che non si conosce: perché dei lupi ce n’è dappertutto e di diverse specie, e i più pericolosi sono appunto quelli che hanno faccia di persone garbate e piene di complimenti e di belle maniere.

La beleco, per le donne in ispecie, è un gran tesoro; ma c’è un tesoro che vale anche di più, ed è la grazia, la modestia e le buone maniere.

La curiosità, ĉefe kiam oni puŝis tro, ofte alportas lin iu malsano.

Le follie e i capricci delle mamme spesse volte sono cagione di grandi dispiaceri per i figliuoli.

C’era una volta– Un re! – diranno subito i miei piccoli lettori. Neniu, knaboj, avete sbagliato. Estis iam lignopeco. Non era un legno di lusso, ma un semplice pezzo da catasta, di quelli che d’inverno si mettono nelle stufe e nei caminetti per accendere il fuoco e per riscaldare le stanze.

Leave a Reply

Via retpoŝta adreso ne estos publikigita. Bezonata kampoj markitaj *

*