Apusoj kaj muŝoj

– Mi bezonas monon…
– Trovu ilin. Li serĉanto trovas; Ĝi ankaŭ diras la Evangelio kaj la Evangelio scias kion li diras.
– La bankoj Mi levis la kredito.
– Ĉu tio faras. Se la kredito Mi havis mi, Mi plezure cederei.
– Kaj vi ne povus helpi?
– Kial ne? Mi povas enkonduki iuj prunto ŝarkoj por bono.
– Mi bedaŭras kie fali denove en la manojn de iuj homoj.
– Hai torto. La prunto ŝarkoj, via regulo, estas la vera amiko de homo. Se Domani, fucking kazo, la ludo aŭ iu ballerina malplipezigos viajn poŝojn; se domani l’altro un istituto di credito, al quale hai fidati tutti i tuoi capitali, liquida all’improvviso e ti lascia, a titolo di riparto, unicamente un pajo di mani per poterti grattare il capo; se un altro giorno capiti un creditore brutale che, contro ogni legge umana e divina pretenda di farsi pagare fino all’ultimo soldoin uno di questi momenti, domando io, a chi vuoi ricorrere? Agli amici, neniu; perché l’amicizia sebbene Cicerone si sia ingegnato di farcela pigliare a noja con quella cicalata a Tito Pomponio Attico, pur nondimeno ha sempre tanto valore, da non trovare chi voglia giocarsela con una domanda indiscreta di qualche imprestito per urgenza. Eppoi gli amici! Ho! Gli amici sono capacissimi di risponderti sul viso: amicus Plato, sed magis amica moneta. Tu mi dirai che quel vocabolo moneta non è troppo latino: ma in compenso, è abbastanza italiano per farti intendere la morale della favola, kio estas ĝuste tiu de ne voli vi donas nenion!…
Eppure – soggiunse Mario esitando – non ti dissimulo che io avevo contato su di te
– Unu pli pruvo, ke vi ne povas kalkuli.

Leave a Reply

Via retpoŝta adreso ne estos publikigita. Bezonata kampoj markitaj *

*